De wandelaar

Ver weg in ’t prachtig land van hoog en laag,
nabij een rustig kronk’lend glinsterlint,
besteeg een wandelaar een berg gestaag,
bezield door eeuwenoude fluisterwind.

Wat hogerop, diep in het heuvelbos,
verhief zich rank een stille stenen stulp.
Daar was de ziel van méns, maar niet van God los,
geborgen in een monastieke schulp.

’t Gefluister won aan kracht vol zinnebeeld:
“’t Is hier dat men kan toeven in het zijn,
’t is hier dat strenge pijn uw smarten heelt,
’t is hier, dat zalig leven, puur en rein.”

“Ach wind, gij fluistert slechts van schone schijn?
Is mij zulk wonder werk’lijk toebedeeld?”
De man ging voort door ’t oude poortkozijn,
zijn ziel was door de wind heel fijn bespeeld.

ziel wind roeping

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.7 met 3 stemmen 32