De blauwe leegte

De kamer blijft donker, het scherm geeft licht.
Een pantser van pixels, een masker van glas.
Je bouwt aan een luid en onfeilbaar gezicht,
maar herkent in de spiegel niet wie je was.

Kijk hem swipen.
Kijk hem hopen.
Op een klik, een hart, een teken.
Maar de stilte in de kamer
is al uren niet geweken.

De tijdlijn pulseert met een dwingende beat.
Een stoet van gezichten trekt woordeloos voorbij.
Onder het glanzende profiel dat iedereen ziet,
schuilt een verdwaalde primaat die zichzelf ontglijdt.

Je zoekt een echo.
Je zoekt een troon.
Alleen in een verzonnen cloud.
Tot de batterij langzaam bezwijkt,
en de kamer achterblijft, koud.

Geen volger verwarmt je verstijfde handen.
Geen filter houdt de winter buiten de deur.
De duim blijft jagen door eindeloze landen,
maar vindt geen warmte, geen stem, geen geur.

Wanneer de schermen eindelijk doven,
valt het masker geruisloos uit.
En sterft in de blauwe leegte
een mens
in een gestolen huid.

identiteit

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 6