Netgedichten

netgedicht (nr. 89.585):

De weegschaal van Lessius

Ik draag de woorden van de oude oom,
als zware munten in een lichte zak.
‘D’overdaat is een schadelijk ding,’ schreef hij,
toen letters nog traag vloeiden,
een waarschuwing tegen de gulzige vloed
die de stille, klare bronnen blust.

Ik ken de wetten van een zuiver lijf.
Soberheid is de grond, het trage ademen,
de as waarop een broos gezond zijn draait;
de maat die rust brengt in de overvolle geest.
Ik weet het wel, ik ben die wet toegedaan,
als een reiziger die droomt van vaste grond.

Maar de wereld is een warme, open hand
vol zoete vruchten, zwaar van herfst en sap.
Daar knielt mijn zwakte voor het volle glas,
daar breekt het strakke voornemen,
en proef ik van de overdaad die hij bestreed —
de milde koorts van het te veel.

Geen mens wandelt altijd op de smalle richel.
De geest wil matigheid, het bloed wil branden.
Zo leef ik in de schaduw van zijn streng citaat:
buigend naar het sobere, gezonde licht,
terwijl mijn hand nog naar de weelde reikt.