Breekbaar overeind

Toen mijn vertrouwde landschap zweeg,
brak de grond onder mijn voeten in tweeën.
De val was diep; stilte sloot alle wegen af.
Alle glans verdween.

Op de rand van die breuklijn vond ik een nieuwe taal.
Niet door te verharden, maar door breekbaar te buigen.
Mijn wortels zochten blind hun weg,
groeven zich dieper in het harde gesteente,
hongerig naar verborgen bronnen.

Bladeren van inkt groeiden;
Papier dat de wind ving.
Ik zocht in oude aarde naar de lijnen van mijn stam.

Nu de avondzon mijn randen verzacht,
blijft de afgrond tastbaar dichtbij.
Maar mijn bloei bleef, wild en levend,
met mijn blik nog altijd gericht op de horizon van morgen.

veerkracht

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 3