Netgedichten

netgedicht (nr. 89.715):

de strengste kerk

Zij merken aan alles dat men gevangen zit
echter zien zij de muren of de tralies niet
noch de zee die hen dan verwijderen zou

van datgene hen ooit lief was in hun leven
waartegen men geen ander weerwoord heeft
dan zwijgen over dat wat echt belangrijk is

Men probeert de werkelijkheid op te vangen
door de druppels van afgekoelde aardplaten
met een vervaarlijk bot mes af te schrapen

waardoor metershoge stapels onnavolgbaar
gewik en geweeg en/of gewikt en gewogen
materiaal zonder invoelbaar ideaal ontstaan

Zij die de pogingen doen om hen te begrijpen
hun uitingen onder een inlevende loep leggen
die de verwarring door eenzaamheid verdient

zij stuiten op onzichtbare muren en trillingen
door ongrijpbaar zelf opgeworpen traliewerk
waar regels van de strengste kerk niks bij zijn