Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.714):

Jaruda

Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
hem van dichtbij negeert
of wanneer zijn stilte haar raakt
als de duisternis blijft
en haar gevoelloosheid zich wraakt

Nooit zal hij de leegte vullen
omdat zij verdwijnt in dat niks
geen windvlaag als werkelijkheid voelen
noch een vervorming
van lang verzwegen vreugde

Hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze zo aanwezig is
terwijl ze alles zegent als striemende wind
hem van dichtbij negeert
of zijn zwijgen aankomt
hem verbied te spreken zonder haar stem

Hem verbied te zwijgen zonder haar stem
troebeler dan de duisternis
omslachtig als de eindigheid
was zij de dag
schreeuwend
leeggetrokken grond zonder uitdoving

Haar spreken is geen waar einde
dichterbij en echt
hij verafschuwt haar als ze spreekt
wanneer ze aanwezig is
verbonden en vreugdevol omdat ze doorleeft
echter voldoen de talen nooit
oneindige tranen
- of hij lijkt verdrietig
verdrietig dat het zo lijkt