Netgedichten

netgedicht (nr. 89.747):

uit de struiken

Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen

Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwijnde
zwiepte in verbeten stormen
uit vergleden tijden

Hij kon vanaf die plek de rivier zien
met het bos in zijn rug
terug op de opgeschoven zandheuvel
met keien -door de ijstijd- seinde
brieste in Rijnlandse tongval
uit de struiken al het lij'en