De maatstaf van beschaving
De kracht van een bouwwerk
meet je niet aan de hoogste toren,
maar aan de dragers in de schaduw.
Een mozaïek breekt
als de kleinste steentjes verpulveren.
Kijk naar de rafelranden van de stad.
Waar het licht het traagst binnenvalt
en stemmen fluisteren tegen koud beton.
Een samenleving die haar fundamenten vergeet,
wankelt op de ruggen van hen die zij negeert.
Cement is pas sterk als het de smalste kieren vult.
De maatstaf van beschaving
ligt niet in het goud van paleizen,
maar in de warmte van het kleinste vertrek,
waar de kwetsbaren beschutting vinden tegen de wind.
10 juli 2026
Geplaatst in de categorie: filosofie
beschaving 4.0 met 6 stemmen 
54
54
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Een samenleving die haar
fundamenten vergeet,
warme groet,
silann
Je gedichten bewegen zich prachtig binnen één zorgvuldig uitgewerkt beeldveld.
Daardoor vroeg ik me af waar voor jou de persoonlijke ervaring of concrete aanleiding begint die aan een gedicht voorafgaat.
Welke ervaring, ontmoeting, herinnering?
Juist dat menselijke vertrekpunt lijkt mij interessant.