Goed nieuws jongens! Ik mag eindelijk op de hoop klimmen niet omlaag maar alleen omhoog Heb jij je colbert al gekocht? de mijne ligt klaar, precies in de juiste kleur net als iedereen daar Ach, bovenop de hoop is er waarschijnlijk wel een te koop Kijk, daar ligt mijn broek matzwart, met recht model precies goed, zoals het moet…

Waar wij niks over weten, daarover moeten wij lezen, spreken, wezenlijk dichten. De schoonheid van het al staat los van onze beleving, bezichtiging of beeldtaal. Wij denken dat wij denken, maar onze ervaringen, pijn, bewijzen dat wij levend zijn. Onze filosofische overwegingen leiden tot god die een creatie is van een fantasierijke…

met kiezen op elkaars ontstegen sterk water verstand op het rekest de overleden idee dat het vaststaand concept eeuwig onveranderlijk werkelijkheden schept uit golven der fantasie de waarheden kweekt in kannen op kruiden zien wat niemand ziet hoog besluiten te slaan dan handen allen ineen het kopje d’r bijhouden doordouwen…

Rimpelloos water de storm in mij wordt stilte ik ben weer thuis nu De wereld buiten raast in schreeuwende kleuren, een storm van prikkels die de dag doorkruist. Ik zoek de oever waar de wind is gaan liggen, en de chaos in mijn hoofd langzaam bedaart. Het water ligt daar als een onbewogen plaat, als een zachte uitnodiging om naar binnen…

verwekking heeft een prijs een opdracht groeien leren weren zoeken vinden vrijen vermenigvuldigen vreugde angst verdriet de weg vergaan waar het grote niets de oorsprong de verwekking de opdracht is voorafgegaan…

Liever had ik dat het heelal niet had bestaan. Gewoon alleen de aarde was genoeg geweest In die onmetelijke ruimte ben ik verdwenen voor ik heb bestaan. Tijdloze huiver zo veel zo groot zo onbegrijpelijk. Geef mij de hemel en de hel het vagevuur mag blijven voor de vragen.…

Even een pauze en weten dat je leeft, want doorheen alle drukte zou je dat vergeten: wat zijn we dwazen en maar goed dat we kunnen ademhalen zonder dat we daaraan moeten denken. Weer staat het voorjaar te wenken en de krokussen zijn al bijna uitgebloeid maar de lente trekt zich daar niets van aan en doet ons zonder meer verstaan dat alles…

Langzaam ontwaak je Als een kind dat de wereld nog ontdekken mag doorbreek je stille stilte in het hier en nu Onbevangen, met diep verlangen sta je op spreek je uit Kijk je, zoals je niet eerder zag Luister je, zoals je niet eerder hoorde Vogels zingen Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied Je neuriet, als niemand je ziet…

Vandaag was een dag zoals er vele zijn maar toch uniek, want nooit komt die terug. Daarnet wat mensen weergezien die ik vannacht ontmoette in mijn dromen... Was dat een weten wat vandaag zou komen? Was het een wens, een sterk verlangen naar contact, ja naar verbondenheid? Vandaag komt nooit nog weer maar elke nieuwe dag brengt kansen die…

De muren spreken niet, de verbeelding daarvoor schiet jammerlijk tekort; de tranen voelen niets, geluiden dringen voor in de wirwar van herinneringen. De hemel mag dan sterven, ongedierte blijft smetteloos voortbestaan; leven is lijden, geloven de dwazen, alsof zij onvermijdelijk zijn. De aarde spaart de mensen vooralsnog, doch…

Waarom de muren niet spreken, geen schilderij ooit uit dien vervoegingen barst; waarom tranen niks voelen, geen muziekstuk heelhuids door dien uitvoerigheid rolt. Waarom de hemel sterven kan, geen goddelijkheid heerst over haar regeerwaardige graven; waarom al het leven lijden zal, geen intelligentie zweert bij haar kunstmatige zekerheden…

Blauwe ochtendlucht ademt zonder grenzen meer stilte ontvangt licht Nu stilte in mij niet langer een schuilplaats is maar een landschap waarin ik durf te lopen zonder mijn stappen te tellen. Ik kan de wereld weer ontvangen zonder haar te moeten dragen. Geluiden die mij bereiken komen niet meer binnen als scherpte maar als open golven…

Vleugels in zonlicht geel draagt de stille adem ruimte wordt mijn huid Hoe de wereld met haar stormachtige kleuren en ongefilterde stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen. Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten. In de luwte van deze zelf gekozen diepe stilte zakt de trilling van de ander langzaam…

Midden het jaarlijks feestgedrang, overvloed van lampenschijn en zang, tot beneden in een karige winterstal, staan jij en ik, - niet van ver gekomen, weinig koning en veel herder, - gebogen over de onschuld van een slapend kind. Van de houten Jozef naar zijn moeder, zweeft de ouderlijke droom dat hun kleintje, anders dan voorspeld, zoete…

Dikwijls gooi ik de deur dicht en sluit de ramen de muren zijn blind daar kan niemand door naar binnen ik verduister de zon en laat de maan verbleken de sterren vallen dag en nacht zijn een-en-al droefenis. Maar als de volgende dag de kim weer gaat gloeien en de zon zijn glorie over de aarde spreidt warmte de bltnden ontdooit dan open…

van alle mensen die hun lach hebben begraven in een update loopt dertig procent dwars door je heen een glitch in hun systeem pas na de botsing kijken ze om met ogen die alleen eigendom spellen alsof de wereld een afgesloten bèta is voor hun eigen gelijk ​de rest is ruis op de achtergrond armen op halfzeven vleesgeworden moedeloosheid onder…

De ontwikkeling van het ik, het ego, is een precair proces, zo blijkt maar weer. En wat waar, of waarheid, is, is afhankelijk van wat je definitie is. Ik denk dat mijn gevoel mijn gevoel is; ik voel dat mijn pijn mijn pijn is; ik zie dat de waarheid verloren gaat in de zeeën van ikken, van ego's, die de waarheid toe-eigenen…

Tranen zitten niet op papier. Ze blijven hangen in de hand die aarzelt boven de zin. De schrijver kijkt toe hoe woorden weigeren hun werk te doen. Ze liggen stil, alsof ze weten wat ze zouden verraden. In het gedicht is geen schreeuw, geen uitleg, geen redding. Alleen wit dat zich voordoet als rust. De tranen doen hun werk buiten…

Een thuis heeft kamers die stilte ademen met ramen die naar binnen kijken en zon doorlaten waar het donker is De woonkamer hoeft niets te bewijzen Gedachten mogen rustig rondlopen Gevoelens mogen zitten waar ze willen De klok tikt oneindigheid De kelder bewaart wat vergeten is Op zolder ligt stof op de namen Scheuren in muren kennen…

er gaat een zacht gefluister door de dorpen, door de steden in elke taal een eigen lied toch klinkt het unisoon: vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde voor iedereen er klinkt een zacht gefluister in grote katedralen, in kleine kapellen, vanop de minaret, uit heilige tempels vijheid, vrijheid, voor alle mensen eerbied, liefde…