Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.771):

vertaald

vertaald naar het grijze gebied
waar het doen en laten telkens
als een herinnering wordt opgeslagen
breken stemmen als mokers
door het structuur van het bot

scherp in het hoera gebeuren gillen
beelden als saxofonen en trompetten
van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid
van de blokfluit huilt als een windorgel
door het slakkenhuis

de pret wordt verzekerd wanneer het carillon
zich zetelt in de carrousel van welbehagen
en benen zich klemmend strekken onder
de buik van een opgetuigd houten paard

zo draaft de nacht richting de
reeds aangeschoten dageraad
die al ronkend zoals een oude
scheepsdiesel zich verplaatst
naar het volgende etmaal

niets is eenzijdig in de vertaling
waar woorden als daden en
eenlingen door het vagevuur
worden verslonden