Netgedichten

netgedicht (nr. 89.794):

De gekooide zong

De gekooide zong, als het nodig was,
Lange nachten door het koude verdriet,
Dat fijnzinnig dicht om oud lood en glas;
Wrange krachten die hij verlaat verliet,

Het gevlogen jong met zijn noorderzon.
Korte nachten en gedeeld genieten,
De bloedmooie maan waar hij naartoe klom.
Kortweg wachtten zij, die wel loslieten

In een vrije vlucht door de ondergrens,
Dwaze nachten af, hoe dat vliegen moest;
De gevallen ster, in een kern een wens.
Kwade machten als taai slijm uitgehoest:

Op thermiek zweven als de ontsnapte,
Die diepte wantrouwt, zich hoog verstapte.