Sociaal werk werkt

Jullie werk begint waar cijfers ophouden,
in deuropeningen, op bankjes in portieken,
tussen formulieren en vergeten verhalen
vangen jullie elke dag een vallende mens.

Jullie lopen niet in stoet, maar in stilte,
door straten waar de zorgen langzaam groeien,
leggen een hand op schouders vol papierwerk
heel gewoon: iemand tot zijn recht laten komen.

Jullie kennen de taal van moeite en van schaamte,
van brieven die niet worden opengemaakt,
van kinderen die te vroeg volwassen kijken
en ouders die het niet meer weten maar toch blijven.

In vergadertalen heten jullie “kostenpost”
of “instrument in het sociaal beleid”,
maar in de wijken zijn jullie kompas en vangnet,
ademruimte, stil vertrouwen, lankmoedige nabijheid.

Jullie dragen tekorten in jullie agenda,
schaarste in formatie, tijd in achterstand,
en toch groeit uit jullie dagelijkse beslommering
wat geen begroting vangt: bestaanszekerheid in het klein.

Voor elke vraag die geen route blijkt te hebben,
trekken jullie met zachte handen nieuwe lijnen,
leggen jullie bruggen over rafelige levens
en noemen dat gewoon: sociaal werk.

Moge deze ode zacht op jullie schouders landen,
als een jas van erkenning, licht maar stevig:
dat jullie zien wat nog niet wordt gezien,
dat jullie houden wat anders uit handen valt.

En als morgen weer een dossier te zwaar lijkt,
een casus te complex, een wijk te moe,
weet dan: de wereld leunt ongemerkt op jullie,
op de stille kunst van nabij zijn en niet opgeven.

... Trots die dagelijks botst op schaarste, en toch weer opstaat. In het sociaal domein wordt bestaanszekerheid niet geschreven in beleidsnota’s, maar geleefd in huiskamers, wijkcentra en stille gesprekken. Dit is een ode aan de mensen die blijven staan waar systemen haperen. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
16 juli 2026