Netgedichten

netgedicht (nr. 89.831):

Vertrek bij vroege zon

De stedelijke maan is stil verdwenen
door het kille licht van de ontwaakte ochtend
eenvoudige kleren liggen nog verstrooid

als getuigen van de waanzinnige nacht
woordeloos zoekt de naakte kameraad
zijn blouse en zijn broek weer bij elkaar

het amoureuze gezicht staat strak
nu de realiteit weer onverbiddelijk is
er is geen bier meer om te drinken

alleen de geur van intieme lust
heimelijke stilte en verlangen
die zwaar tussen hen hangen

verlegen blikken ontwijken elkaar nu
alsof de mysterieuze zwijgtaal
alleen in het half schemer donker mocht bestaan

bij de drempel draait waarheid zich om
een korte handdruk, veel te formeel
voor twee volwassen mensen die zojuist
de pure liefde hebben aangeraakt

de deur valt zachtjes in het slot
hij verdwijnt weer in zijn niemandsland
terwijl gepassioneerde weemoed definitief
blijft wroeten in de lege kamer.