1/86e

Jij zegt: alweer een week voorbij,
alsof de dagen ons voorbij lopen
in plaats van wij hen.

Ik denk aan de eerste keer
dat ik alleen fietste,
hoelang die zomer duurde,
hoe elke straat toen
nog iets te melden had.

Nu ken ik de straten uit mijn hoofd.
Ze zwijgen als ik langskom,
en zonder hun stem
telt de klok niet meer voor mij,
maar tegen mij.

Zesentachtig jaar heb ik verzameld,
en toch past het laatste jaar
in de palm van één hand,
lichter dan het eerste.

Misschien is dit geen verlies.
Misschien is het enkel dit:
dat ik zoveel gezien heb,
dat verwondering
stiller is geworden.

En jij die met me mailt,
zesentachtig jaar oud zoals ik,
zegt eigenlijk niet
dat de tijd snel gaat.
Jij zegt: wij rennen mee.
Alsof we nog steeds
kunnen kiezen
hoe hard.

levensloop, tijd

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 3 stemmen 4