Spoor vooruit

Achteruit kijken
naar de voetstappen in de sneeuw,
elk spoor keurig verklaard,
elke misstap een les
die pas na de val een naam kreeg.

Maar de voeten staan al weer stil te trappelen,
neus naar het wit
dat nog niemand betrad,
geen kaart, geen les,
alleen kou tegen de wangen.

De tred gaat verder
terwijl de verklaring nog buigt
over wat allang voorbij is —
twee bewegingen, tegengesteld,
in hetzelfde lichaam.

Je kunt het spoor lezen als een boek.
Je kunt niet lezen en lopen met hetzelfde gezicht.

richting

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2