Vouwen
Vouwen.
Potloodstrepen.
Een enkele letter, doorschijnend licht
misschien een fragment van een woord.
Een ingedrukte punt
die net te diep is geboord.
De geur van houten zigzagschilfers
vermengd met een randje geel—
het groezelig gum, onvoltooid uitgeveegd
langs een omgekrulde kant.
Mijn vergrijsde hand
houdt de hoeken tegen.
Gekraste klanken die achterblijven
wapper ik vrij van lijnen,
de laatste resten
van grafiet blaas ik weg—
nu alles
is gezegd
en gezwegen.
9 augustus 2026
outlook.comGeplaatst in de categorie: taal
verzonden 2.7 met 3 stemmen 
193
193
Er zijn 6 reacties op deze inzending:
we sluiten de poorten
Dat het vergelijkbare leed daar, onder Japanse hiel
(dat veel later door hen werd vergoed met een schijntje) in dit land nooit werkelijk is onderkend is een gotspe - om in joodse termen te spreken...
aandacht de herdenking gevolgd op 15 augustus.
Mijn allereerste gedicht ooit
én hier geplaatst –Stil verhaal-
kwam voort uit medeleven met moeders die destijds waren
afgereisd naar de ijskoude
Hollandse rivierdelta vol met kronkelende paarse krokodillen…
bizar toch, Max,
door een van hen (postuum)
een stem te geven kreeg
ik een stem…
De bijdrage van deze
moeders aan onze
samenleving is nooit erkend
en uitzonderlijk onderschat.
Mijn gedicht hier had een andere oorsprong overigens… mooi dat je deze sprong maakte.
een schijnbare paradox
die voor velen realiteit is geweest en nog steeds.
Binnenkort wordt weer stilgestaan bij het Indisch monument in Den Haag - en op meer plekken in Nederland.
De afgelopen jaren werd, mede dankzij de documentaire 'Indisch Zwijgen', duidelijk dat er in de Indische en Molukse gemeenschap een sterke neiging bestond - en nog steeds - om niet te spreken over het verleden.
Los van jouw intentie
met het gedicht ('taal'?)
deed mij dat daaraan denken!...