Maskerwerk

Ze oefent glimlachen voor de spiegel,
telt de seconden dat oogcontact
normaal aanvoelt, niet te lang,
niet te kort, precies genoeg.

Ze heeft een script voor hoe was je dag,
een script voor lachen op het juiste moment,
een script voor stilte
die niet ongemakkelijk mag lijken.
Niemand ziet de moeite van het spel.

Thuis valt het masker,
laag voor laag,
tot alleen zijzelf nog overblijft,
uitgeput van het passen.

Maar iets in haar wéét het altijd —
in haar ogen gezien,
al voor iemand het vraagt,
dat ze speelt wat anderen verwachten.

Vandaag, voor het eerst,
laat ze de seconde te lang duren.
Niemand valt erover,
de wereld gaat gewoon door.

Maar ook dit kijkt ze aan,
van op een afstand, nog steeds:
is dit al zichzelf,
of nog een nieuwe rol, goed gespeeld?

Ze weet niet waar het echte eindigt
en waar het volgende masker begint.
Misschien is dat geen falen,
misschien is dat gewoon het begin.

Ze weet niet of het blijft.
Maar voor nu, even,
staat ze zonder script —
en ziet zichzelf daar staan.

camouflage

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 13