De Onzichtbare Tredmolen
Zij zagen slechts mijn grijze haar,
mijn holle wang, mijn moede tred;
geen mens vermoedde hoe haar ogen
mij stiller dan een cel bezet.
Ik jaag door straten, dag na dag,
naar goud dat telkens verder wijkt —
een vrije man in volle stad,
wiens hart aan eigen tredmolen slijt.
Misschien is wie zijn keten ziet
al minder arm dan wie haar draagt.
... Het gedicht verwijst naar de innerlijke gevangenis die niemand van buiten ziet. Het gedicht mengt twee vormen van gevangenschap: de persoonlijke wond van de liefde en de maatschappelijke jacht op geld, erkenning en steeds méér. De slotregels suggereren dat inzicht al een eerste vorm van bevrijding is: wie zijn ketenen herkent, kan tenminste beginnen ze af te leggen. ...
Schrijver: bart devoldere24 augustus 2026
telenet.beGeplaatst in de categorie: algemeen
liefde Er is nog niet op deze inzending gestemd.
5
5
Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!