natte sokken

heen en weer stuiter ik tussen
de tijden door tot ik niet meer
weet waar ik wat destijds deed
en het is de vraag of ik het nog
voordragen wil op het moment
dat de golven hoger willen dan
de opgestapelde basaltblokken
die ik ruggelings meegesjouwd
heb over die verdomde bergen
waar elk nieuwste pad steevast
een dwarsdoorsnede van goden
doorklieven wou voordat leven
vanuit zo’n redelijk perspectief
mogelijk was in m’n eigen ogen
met die blik op dat gericht wat
zelfs met natte sokken nog gaat
want het water mag dan komen
om zich voorgoed te nestelen in
de dagen die zich kennen laten
als parodieën van zwarte gaten
op alles wat van waarde wil zijn
maar de richting van de stroom
wordt nooit bepaald door hoop
echter door ingewreven sporen
als achtergelaten koppeltekens

Schrijver: R.E.N.S., 9 september 2026

RENSgedichtenoutlook.com

Biografie van deze schrijver

reflectie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 2 stemmen 13