Schortje
De pot met zomerzoenen
trekken we open, zegt ze.
Op het kleine etiket staat
een wild geplukt boeket.
Ze pakt een borrelglaasje
op een donkergroene voet,
het randje gedoopt in suiker
en een kersje, gekonfijt. Vuurrood.
Ze schenkt de ronde vruchten
voorzichtig in, zonder knoeien,
serveert ze op een houten plankje,
naast een licht gezouten nootje.
Ik zie haar schortje wapperen,
zachtjes zet ze ‘t voor mij neer.
Op kookcursus in Spanje was zij.
Vijf bange dagen is ze gebleven.
Wat heb ik naar haar verlangd,
miste haar propere wezen.
Geen bed was aan kant,
de afwas gestapeld. Niets was klaar.
Met een pot vol zomerzotheid
kwam zij weder.
Het resultaat zelf geweckt.
Wat gloeide zij van trots. En ik van haar.
13 september 2026
Geplaatst in de categorie: psychologie
peter-pan 3.0 met 5 stemmen 
114
114
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
om te laten, Maczym,
vond in de nachtelijke uurtjes
nog wat gaatjes in de tijd…
Fantastisch dat je het
op waarde weet te schatten,
daar doen we het voor!
maar dat had ik als doorgewinterde liefhebber
van de brandende zomerzon wel in de smiezen, Evelyn!
Ik wou alleen ook andere lezers triggeren, want 'zomerzoenen' is een quasi-neologisme dat onmiddellijk zon, zand en zee op ons netvlies tovert,
maar dat de gemiddelde bezoeker alhier toch niet zal kennen (tenzij hij of zij in Vlaanderen de zomerfestivals afstruint...)
die vers geplukte zomerzoenen,
het waren er zeven
staan geweckt
en prachtig verpakt
als souvenir.
Die pot open maken?
Nóóit van mijn leven!
weet zij zelve nog immer niet
maar haar zomerzoenen zijn van mij
en misschien blijven zij
ergens anders nog bestaan...