mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

De knellende haarband gooi ik af als je stem volhardt komt dit voort uit haar schoot kalmte wrikt zich steeds dieper door mijn longen — met beide handen schep je water— al druppelend vertel je over de zwarte waterlopers onder onze bungelende voeten zij schaatsen op het licht door haar gebroken echo klinkt een jong gedicht…

men beweert dat een foto bewaart, de stelling laat alleen zien hoeveel er verdwenen is, kijkend naar een oude foto, lang genoeg om te vergeten dat ik naar mijzelf kijk, de jongen op het papier weet niets van de man die hem nu vasthoudt dat is denkelijk de enige vorm van onschuld die blijft…

Ze oefent glimlachen voor de spiegel, telt de seconden dat oogcontact normaal aanvoelt, niet te lang, niet te kort, precies genoeg. Ze heeft een script voor hoe was je dag, een script voor lachen op het juiste moment, een script voor stilte die niet ongemakkelijk mag lijken. Niemand ziet de moeite van het spel. Thuis valt het masker,…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…

Hij praat, iedereen knikt, al voor de zin is afgemaakt. Zijn stem heeft het volume van het gelijk, maar niemand kan het navertellen, zelfs hijzelf niet, als je het morgen vroeg. Geen leugen — daar zit tenminste iets achter. Hier is het gewoon zo: de zin begint, krijgt vaart, en stopt, ergens op de plek waar de clou hoort te zitten. Ik…

ik leef in geleende tijd, het zit in de dingen die verdwijnen zonder afscheid, de klok vertelt mij dat niet, ik kan alleen zorgvuldig omgaan met wat nog in mijn zakken zit, een jas die stiller hangt, de tuin die mij langzamer herkent en ik, die steeds vaker achterom kijk iedere dag blijft liggen voor iemand hem komt ophalen…

Zij laat zich andermaal afleiden door wapperende vaandels door monsterlijke vergezichten en elke zinderende zinsconstructie alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven door overspoelende trouvailles, misleid door dubbelzinnigheden op dat terras wat zich verhult achter een mèr-à-boire Ein Prosit auf das Meer waar ook de schor geschreeuwde…

in november begin ik langzamer te kijken de bomen durven dan pas iets zeggen, wanneer ze hun bladeren loslaten de aankomende winter maakt de wereld kleiner, voetstappen in de avond vreemd genoeg heb ik juist dan het gevoel dat ik meer zie dan in de zomer de stilte begint eerder, zo kan ik haar eindelijk aanhoren…

in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen zij, en een enkel ander, immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen . waarop komt het aan in de nadagen, neen, dat er niets meer komt derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden, in ieder geval dat moeten beseffen, het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander, op elkander…

Omdat ik hun ogen niet zie, de verstopte lenzen die mij immer in de smiezen hebben, betekent niet dat ik gek ben; doordat ik hun sleutels niet heb, of zo’n gedempte stem, die mij dwingend door fases leiden kan, tegenwerk, alsof ik gek ben. Voordat ze de wonden toch zien, voorverwarmde handen die zij steeds weer uit die zakken halen, verkleur…

Wat ik ergens hoopte, dat het stromen op zou drogen: een verschraalde lente die een sloot leeg zuipt. Een verzande voorde, waar alleen het gras nog zuigt. Libellen spiegelen de kevers en vliegen naar verloren oorden. Terug naar de rust, onzichtbaar waar ik kan verdwijnen in slingerende stokslabonen, in de rodebes – geduldig wachtend op…

Ongedurig wacht ik op het ploppen van jampotdekseltjes onder het vacuüm want de taart is al gebakken maar de oven is nog koud de jonge valken schreeuwen; het nest is nog niet gebouwd mijn gedicht is stuk als ik probeer te lijmen blijkt het potje bekant al leeg en de smurrie is ook niet meer wat het is geweest de logica laat…

De kleur bloedrood lag op het water,als een herinnering die niet wilde verdwijnen Niet het rood van gevaar maar het rood van iets dat ooit door een lichaam had gestroomd warm en noodzakelijk en nu buiten zichzelf was geraakt In de badkuip trok de bever kringen door het water, zijn vacht droeg het licht van donkere strepen mee Hij…

Was het niet het zwaard van Zeus dat op de deurmat lag een bevel dat een akkoord afdwong en geen verlies wil erkennen? Het was februari toen de zon brandend haar hoogte vond Demeter verdwaalde niet ondergronds maar hoorde hoe Persephone zonk in het kolkende drijfijs van Hades Het is zomer als ijsbloemen de ramen tekenen Raak de…

Je denkt dat woorden verdwijnen. Dat ze verdampen tussen koffie, haast, een vluchtige lach, een gewone dag. Maar ergens blijft een zin liggen, stil en scherp, een vonk in de zak van iemand die het vuur allang vergeten was. Een opmerking. Een groet. Zo klein, bijna te licht om gewicht te hebben. En toch. Je weet nooit hoe lang…

bij de laatste groepsmeeting was ik aanwezig in delen ik luisterde naar Bob zijn verhaal over slechte keuzes die zich blijven herhalen de vuisten gespannen het lichaam dat meedeed met elk woord toen Sofie begon was mijn aandacht al weg ik oefende mijn beurt hoe weinig het betekende naast wat ik al vooruit schreef zeg iets Nathan…

ik pers geen perspectief uit mijn wilskracht daarentegen laat ik wat meer vanzelf komen je kunt gerust zeggen, de dag vordert zacht en denk aan de gestage groei van bomen . natuurlijk is doorzetten ontegenzeggelijk nodig maar per saldo wordt alles door het innerlijk gedragen als dat kan steunen op vertrouwen, met minder ruis dan is “geweld…

Het jong van de ooievaar bleef opvallend klein Och, zei z’n vader nuchter het is toch niet verkeerd om een scholekster te zijn Het leek eerst een beetje zuur die twijfel was van korte duur Nu zwerft ‘t jonge ding, bewust niet op grote hoogte maar strak langs de kust…

semantische vragen verdraaien mijn hersenspinsels ze brengen mijn denken in twijfel terwijl ik de buurvrouw een tas koffie breng nog voor ik iets zeg komt de smalltalk op gang ik blijf proberen om te begrijpen wat haar woorden betekenen we praten tien minuten zonder iets te zeggen taal is misschien toch niet het probleem…