De jongen huilt niet. Verlies veronderstelt bezit. Hij huilt om wat nooit begon: een hand die nooit bleef, een blik die nooit zei dat hij genoeg was. In hotelkamers met gordijnen die niet sluiten leert hij zwijgen. Niet uit gehoorzaamheid, maar omdat stilte de enige veilige plek is waar hij kan wonen. Lichamen die passeren als etalages…

pijn kruipt door mijn lijf onzichtbaar voor de mens om me heen gelukkig is mijn hart een verdragend verblijf, zeker, ik sta daarin geenszins alleen een verlangen vloeit niet zomaar weg het voelt in aanvang weer als nieuw, maar later blijkt dat daglicht het anders ziet zo draagt men geluk en schaduw als ervaring mee missen is ook leven,…

geestelijk zweven boven wolkenloos water de patroonheiligen en hun puntige mijters met bevende biddende handen gesponnen fabels en welgevormde zielen doof lezend in tijdloze inkt achter dichtgemetselde ramen en krijtwitte muren verloren in de straling van voor eeuwig durende tijden…

Hollend tollend gaan de gedachten rond Rond, rond, rond en rond Volgen doe ik ze al lang niet meer Ze gaan maar in het rond Ze beginnen hier en eindigen hier Alsmaar in het rond Er is geen begin of eind Het is alleen maar rond Misschien lukt het om ooit een knip te zetten En zijn de gedachten niet meer rond Een rechte lijn, oh wat fijn…

========= ============== ik wil jou beter maken ik wil alles beter maken om te beginnen mijzelf, de cirkel van twee meter om mij heen, en eigenlijk de hele wereld Maar: waar te beginnen? Er is geen beginnen aan nu, in ieder geval: doe iets, of accepteer alles gewoon zoals het simpelweg geboren is. Je kan niet de wereld beter maken,…

=========== ================= even geen dichter zijn en moeilijk doen over dingen die niemand opviel: te fijn en te subtiel, maar dromen van naar je werk gaan in volkomen kalmte, de dagen doorbrengen in harmonie met je handen en in het hoofd. Je hoofd en tijd is er niet en je praat bijna niet, maar de mensen begrijpen elkaar (telepathische…

Het was geen klap. Het was herhaling. Een dag van verschuiving tot het normaal werd. Het leert je niet schreeuwen, maar wachten. Scannen. Overleven in stilte alsof stilte geen keuze is maar wet. Mijn lichaam gelooft niet in later. Alleen nu of nooit. Mijn hart staat op scherp, alsof rust een aankondiging is van breken. Het kent…

We leggen het open zonder haast. Geen sirenes, geen redding meer nodig. Het verlangen ligt stil, bleek onder het licht. Niet gestorven aan gebrek, maar aan zichzelf. Hier: de borstkas van misschien. Adem uitgeblazen in andermans leegte. Het hart is kleiner dan verwacht. Versleten randen. Littekens die niet meer bloeden en toch…

Mijn hoofd spreekt in kamers die niemand wil verraden. Stemmen glijden langs muren, ze huilen wat ik ben, wat ik nooit zal zijn. Ik voel mijn gedachten breken, als glas dat zacht valt. Ze verspreiden zich, spreiden zich over tafels, stoelen, tussen zinnen die ik niet volg, tussen de stilte die me opeist. Ik zie mezelf in stukken, versplinterd…

Blindelings word ik gevonden door de nacht. Naakt raakt nacht me diep. En toch, in de verte roept een uil, een roep om mijn naam. Mijn naam die een deur wordt naar een andere vallei, een thuis voor lege huizen (hulzen), er zijn geen woorden om hen te bewonen. Nacht verdraait zich stil/zwijgend tot droom, raam naar verleden (mijn eigen…

de stentorstem gooit een emmer koud water over de koortsige dromen van iemands slaap de straal van een zaklamp tast genadeloos verblinde ogen af iemand ademt nog een stilleven zit aan tafel de sleetse geur van soep sluiert boven verdoofde hoofden…

De kamer blijft dezelfde, maar hij staat net een graad verkeerd. Stoelen luisteren, de klok kijkt me aan. Woorden vallen uit elkaar nog voor ze mijn mond bereiken. Zinnen worden signalen, signalen worden bevelen. De wereld wordt te dichtbij. Gezichten lekken betekenis, elk gebaar is een aanwijzing, elk zwijgen een complot dat speciaal…

Niet te kunnen erkennen dat je een banale banaan bent geweest. Eén bonk lomp gedrag antwoord moet zijn op een onschuldige vraag. Werkelijk niets begrepen heeft wat 'reviewen' inhoudt. Ja: Jouw tirannieke vlag! Wat men periodiek beweert - jouw houding een bot mes is - wordt vloekend in de pan gehakt. Laat je poëtisch nakijken, man.…

============ ================== ik tekende paarden, steeds weer paarden, die dezelfde kant op rijden. in het patroon van het tafelzeil zie ik alles wat bestaat door een manier van kijken en er was warmte en geluk mijn moeder strijkt de overalls, blauwgelapt, met boerenbonte boetepleisters de kachel likt de kolenkit, houd hem in de gaten…

Ook dit dit streven naar het subliminale de nimmer rechtstreeks te achterhalen intentie de in-tentie de in-spanning naar het just in time i.e. at the right moment in the right place and above all (as far as these limitations are concerned) in the right way dient gepaard te gaan met de lexicaal gekozen grammaticaal bevrozen…

In een wereld van schaduwen wandel ik, tussen werkelijkheid en fantasie. Mijn geest splitst zich als glas, elke reflectie een ander ik. Jarenlange manipulatie, maar het lag aan mij! Stilte-behandeling, dagen lang, terwijl ik verdween in mijzelf. Een wondertje kwam, vermoeidheid volgde. De wereld draaide weg, onder mijn wankele…

Thans gevoel ik uit 't diepst van mijn tenen - onlangs nog gepedicureerd tien platbodems stil aangemeerd sub rosa, ik moet ervan wenen op eieren loop ik haast krom maar ik buig niet, kom straks weerom - de aandrang of, meer nog, urgentie om u te wijzen op de essentie van wat men - waar ook, wie ook maar (behalve de sloebers en stakkers…

=============== =============== oude mannen zonder tanden ze kijken plaatjes ze doen geen kwaad, ze doen geen daadjes, maar murmelen zachtjes in hun huis vol boekenkastjes, hun eigen gedachtjes in parmantige praatjes, publiceren het op plaatsjes. zie mij, houd van mij, begrijp me toch. =============== ===============…

spreek niet over later dan ben ik weg uit jouw tijd maar nu drijf ik op rimpels water, lichtblauw getint alsof de hemel mijn glimlach bemint ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd als ik terugkeer naar het stenig strand tril ik over mijn hele lijf door een trage kou doch je ziet mijn lach en woon nu in het land met de liefde waarvan ik hou…

Vervreemding heeft iets van verwildering en achterdocht woeste, nachtelijke ademtocht drang naar vrijheid om te leven je hebt haar lief, die soevereine muze maar slechts in dwalende gedachten onveranderde momenten en in de toekomst waar nieuwe dromen slapen komt ze plotseling terug in een doorzichtige jurk verschijnt ze op het bal als…