In zijn flanelpyjama prikt hij haar stekels in de roodfluwelen vacht.   Aan de helle keukentafel glanzen naalden achter ondergaande luiken. Raakt hij spelend aan haar zucht krimpt zij ineen tot een bal van spelden.   Maar zijn huid is zacht, veel te zacht—   om de egel op te pakken met een woord, een glimlach los te laten in…

Er is geen noodzaak of urgentie om de twijfel te verdragen, gevangen in een innerlijke angst van onuitgesproken vragen. Iedere jij-bak is er een te veel voor de veeleisende narcist die de dominee niet laat uitpraten Laten we proberen te communiceren, met dezelfde toekomst in het verschiet, zonder de filters van gisteren, nee, we projecteren…

Dat wat Eirôn deed één stap achterwaarts op het schaakbord des levens maakte dat het aanvalsplan van Alazôn in zijn toren met dat springende paard en één vooruitgeschoven pion onder druk van zichzelf alsnog mislukken kon Eirôn was niet bang keuzes af te stemmen op het aanbod van zetten of de tegenstander simpelweg verslaan door…

We denken — het is nauwelijks te horen — dat de authenticiteit van ons denken ons voor dwaal-angst kan behoeden. Maar het kompas van onze harten deelt zich slechts duister toe, waar licht ons meer dan welkom is. In deze wereld van oorlogen, armoede en ziektes verdwijnen dromen, bomen en natuurgebieden. Alles van bijzondere waarde is kwetsbaarder…

een straffe storme oft dreighende waterval ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen sy spreken van onse broosheyt ende verval al wat tijdelijck is raeckt eens uyt het ghesicht dies hoede men sich voor ’t vergaen van ’t geen achter verholen diepte ligt ’t is de tijdt die ons tot inzicht dwinght jae seker sy reckt sich als…

Wandelen, door de duinen Wandelen, over stranden Wandelen, door de bergen Zonder ergens te belanden Wandelen, door verleden Wandelen, door gedachten Wandelen, door emoties Zonder ooit iets te verwachten Wandelen is bomen zien Hoe zij grillig groeien Nu eens bekorstmost grijs Dan vol kleur als bloesems bloeien Wandelen is vogels horen…

hij beren,zij apen op dezelfde weg en wederom de terugkeer onder het hoge gras de heksenkringen een uitdijende grens rond een middelpunt buiten bereik de oorsprong steeds verder van de herkenning verwijderd een loep tussen dier en dreiging de vergroting van het vermoeden dat niet het dier maar het waarnemen zelf zich aan…

Alazôn daarentegen kon de zware last van een verzekerde grootsheid zonder ezel zeer degelijk pas na pas met veel kabaal stuurse bergen overduwen en de klare lucht duurzaam bereiken waar uitgespuwde wolken van kritiek nimmer als één voortdurende stortregen hem ieder uur zuur doorweekte daar hij immers nooit bezweek onder de brutaalste…

Eirôn liep op haar stilste tenen voorbij maar was zich niet bewust van het spoor dat zij achterliet aan ellende en diep verdriet bij een deel van het koor dat haar zowat niet begrepen had toen zij het lied voorzong over de sprong die zij aldoor maakt als wrange wraak op kleinerende kaken die zich onder gordels van draken van dames…

Jij hebt geen beperkt emotiepallet maar goed afgestelde schakeringen en mag de emmerende stemmetjes uit je hoofd en hart weren en de boosdoeners leren zich beschaafder te gedragen Jij bent de vader niet op geen enkel gebied hoe dan ook heb jij het recht van spreken wanneer leken menen iets zinnigs te zeggen omdat zij verbanden leggen…

teruggebracht tot hier, en nu, nauwelijks een geheel, de wrijving tussen contouren de omtrek van teveel ergernis in nissen, op de grens van het ongewisse een opening zonder kieren een ruimte die niets ontsluit Een schaduw, met aanspraak op grond zonder diepte of gewicht, de afwezigheid zorgvuldig bewaard enkel het deksel gelicht…

Bladeren in de westenwind zij weten hoe het moet ze vallen in de herfst en dat is uiteindelijk goed. Hun verlossing is geen zwakte of teken van weerloosheid het is bitter inzien van de werkelijkheid. Open dus gerust je handen voel wind tussen vingers stromen maak plaats voor de leegte alles wat daarna mag komen. Want als niets anders…

O mine ziele, com nu naderby, ende sit in stille wordinge neder. Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer, maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden. . Siet hoe de avonde nederdaelt, als een sachten sluijer over menschenherte. Den eenen vindt ruste in sijn huys, den anderen blijft dolen met sijn smerten. . Laet hen…

De ronde kamer breekt. Het vroege licht snijdt als een mes door het bedorven blauw. Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht, een marmeren torso in de ochtendkou. Het is een hard begin. De droom is dood, zijn trekken door de nuchtere tijd getekend. Wat is verlangen als het tedere lijf besloot dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…

morgen noem ik hem weer vandaag hij breekt het gewelf de glooiende hersenhelft de wervelende winden zonder geluid slakkengang van sporen zonder oren zij komt slechts vooruit door zijn tellende herhaling der woorden, absurde trilling in een glooiende wenteling naar binnen het slakkenhuis vermag slechts vier windingen…

ik ben als Schrödingers kat tegelijk kankerlijder en kankervrij slechts eens per jaar ben ik een van beide na scan van lijf en bloed…

Somtijts neemt eene bliede verruckinge mi in hare macht, als 't licht hem selve plotselinc openbaert. Ic worde dan al te ras vermeten ende raep oude letteren op, in swert ende wit, die ic eerdens op een andre wijse hadde ghebaert. . Niets en is schoonder dan dat het herte sneller slaet ende vergheten crachten wederom opstaen. Dan en sta…

(voor Hans Andreus) De prenatale doem achtervolgde jou levenslang de hoedenspeld van jouw moeder maakte jou jouw hele leven bang de moord op jouw tweelingbroer had ook op jou kunnen zijn jij zocht andere gevaren op geronseld voor het Oostfront geduwd door jouw grootouders ontplofte er een granaat en was jij er bijna geweest die hoedenspeld…

niet ieder verlangen hoeft uit het onderbewustzijn te worden opgegraven, bepaalde verlangens staan gewoon in de woonkamer te oefenen neem de beginnende slamdichter, waar hij droomt van een podium hij oefent thuis voor de spiegel, zijn handen maken gebaren die nog geen betekenis hebben en ziet zichzelf naar de microfoon lopen, even wachten…

zij hangt boven de straat valt zonder onderscheid op het trottoir op de ramen op het boodschappenkarretje dat verlaten staat naast de ingang het karretje wacht niet werkelijk het draagt de vorm van wachten, de wielen zwijgend een mens achter de telefoon gebogen over een klein licht dat hem voortdurend naar elders trekt zijn lichaam…