De jonge meeuw

Stille boulevard
een jonge meeuw loopt alleen
wind wist sporen uit


Nog gehuld in een kleed van gesprenkeld brons,
staat ze stevig op de natte, grijze stenen.
Haar roze poten dragen het jonge gewicht
van een vogel die de wind nog moet temmen.

Met een scherpe, donkere blik kijkt ze omhoog,
voorbij de rand van de menselijke wereld.
Er schuilt een stille wijsheid in haar jonge kop,
een verlangen naar de oneindige zoute lucht.

Haar veren dragen het patroon van de branding,
een mozaïek van schaduw en bleek zand.
Zij roert zich nog niet, wachtend op het moment
dat de thermiek haar vleugels zal dragen.

Geen witte pijl nog, maar een zoekster op de kade,
die met geduld de taal van de kust leert.
Straks slaat zij haar vleugels uit naar het open water,
en wast de zee de laatste jeugd van haar rug.

Biografie van deze schrijver

meeuw meeuwen zee

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 1 stemmen 119