alles wat was
op een voorbijvarend schip
zag ik het vertrek van alles
wat verdwijnen zou
in de modderige rivierbedding
helde een schuin verankerde herberg
die zinken zou
zilveren taal tinkelde
even helder als alles wat ik zag
mythe en landschap vloeiden samen
‘s nachts luisterde ik of het regende
later hoorde ik het geroffel van druppels
op het tinnen dak
ik sloot vensters en deuren
ik voelde angst en smart
Geplaatst in de categorie: landschap
verlangen 2.8 met 6 stemmen 
166
166
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
en ik
verloren
zag hoe jij
vensters en deuren sloot
maar even nog
een ogenblik maar
een eeuwigheid van tederheid
met verloren blik keek
naar mijn dan al weggevaren
verre schip
*