De oude vader

Wie reist daar zo laat door het grijzende dal?
Het is de oude vader, getekend door de tijd,
Zijn blik gericht op de eeuwige kosmos,
Maar in zijn hart zingt een kinderlijke vrolijkheid.
De stad om hem heen mag dan sterven in steen,
Hij draagt de lofzang van de schepping alleen.

Want ach, wat is het leven zacht,
Een spel van zonlicht en van schaduwnacht.
De dood is geen duistere, bittere heer,
Hij brengt ons slechts naar de bloemenvelden weer.

Zijn gezicht is van taai en van stormachtig hout,
Getrotseerd door de jaren, door weemoed omringd,
Een ziel die de wet van de kosmos aanschouwt,
Terwijl er vanbinnen een vogel nog zingt.
De lente ontwaakt uit het diepste verdriet,
En treurt om de as die de bloem achterliet.

Dus huil maar niet al te lang om de rouw,
De hemel kleurt heus wel weer prachtig blauw.
Het prille begin en het einde dat nadert,
Is slechts hoe de natuur haar kinderen verzamelt.

De indianenvader sluit zachtjes zijn ogen,
De strijd is gestreden, de cirkel is rond.
Zijn bloemrijke leven is hoog opgevlogen,
Verlost van de wetten van de aardse grond.
Een groots spektakel, een goddelijk plan,
En een heel klein, tevreden en dankbaar man.

afscheid nemen vader indiaan

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 120