Onhoorbaar

Onhoorbaar wil hij gedag zeggen.
Niet met luide woorden of theatraal misbaar,
want de woorden dragen een betekenis met zich mee
die men alleen in de diepste stilte kan begrijpen.
Begrip, zo weet hij inmiddels, moet dikwijls verder rijpen,
verborgen voor de haast van de dag.

Hij wil in stilte afscheid nemen.
Nu hij daar loopt, door die vreemde straten,
leest hij nog altijd de oude gedichten.
Het is alsof hij die vertrouwde stem kan horen
boven het rumoer uit, tussen alle vervreemdende gezichten
van een onverschillige, drukke stad.

Onhoorbaar maakt hij inmiddels nieuwe herinneringen.
Zonder bittere heimwee, want hij heeft geen spijt van wat was.
De kamers van het verleden blijven weliswaar afgesloten,
maar de sleutel ligt veilig in zijn hand.

Het leven gaat verder, nuchter en dapper,
zoals het de wezens van het moment betaamt.
Slechts in wezen is hij veranderd door de tijd,
wijzer geworden misschien, en rijker aan ervaring —
zoals een reiziger die eindelijk begrijpt
wat de verre reis hem werkelijk heeft gebracht.

... Stilte voor de dichters uit het verleden, die zijn overleden. ...

stilte dichterschap

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 4 stemmen 74