Vogels van de duisternacht

Wie telt de spreeuwen nog
boven de stenen dorpskerk?
Het was een zwarte wolk van dromen,
toen, aan de lijdende duinen.
Je herinnert je de witte meeuwen,
een bittere passie die verlangde in het donker.

Je wilde het groots, groteske hoogmoed,
als een vogel uitkijkend over de mensheid.
De jaren gingen grijs voorbij.
Marktplaatsen werden stiller.

Men zwijgt nu over de offers van het bloed.
Alles verwaait,
het zout eet de fundamenten op,
het dorp legt zich neer bij het stoffige lot.

Nacht.
De lachende maan werpt een gezicht
door het takkenwoud waar eenzaamheid zich uitkleedt.
Blauwe schemering verlicht een vreemd pakket:
een spiegel van een dode tante,
reizend buiten de tijd om.
Maar de brief van die ene vriend,
geschreven in het purperen uur,
spreekt nog.

Hij schrijft over mystieke vogels,
de vogels van de duisternacht
vliegend naar een horizon van passie
waar geen reiziger ooit nog iemand bereikt.

Zij dragen de broze overblijfselen.
Zij zijn de bewakers van het onuitgesproken,
de donkere gidsen boven verval van vlees en steen.
Geen storm houdt hun purperen vleugels tegen.
Ze zweven tussen aarde en blinde sterren,
totdat de laatste brief verwaait,
de spiegel breekt,
en alleen hun melancholische schreeuw nog weerklinkt —

het sluitstuk van een liefde die de tijd overleeft.

dieren vogels

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 320