landvasten

jij maakt loszand tot
het afgietsel van wie ik
behoor te zijn, niet dat
ik deze elegantie ambieer
maar jouw kunst om
woorden van stof
tot iets grijpachtigs te
formeren liggen als mijn
handlijnen te wachten
op de ontluistering
van onze toekomst

jij als bruggenbouwer, ik als
brugwachter sommeren de
schepen om al klunend de
oever te slechten met hun kiel
om daadwerkelijk de sporen
toe te dienen met de ballast
uit het verre oord waar onze
liefde kuierde tussen de geur
van ammoniak en uitgegooide
landvasten : die nu stevig
aan de bolder liggen
van ons bijna
vijfenveertigste
huwelijksjaar

geen tijd had ons voorspeld

en het jaartal hebben we samen
op die bolder gekerfd

Schrijver: elze, 3 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

tijd tijdloos

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

5.0 met 1 stemmen 11