Havenland

Je verweerde rugzak
schuurt de zandplaat—
als je schrikt van mijn kou
spat ik in je gezicht

met de rug van je hand
veeg je me af van je wang,
volg je mijn watergeul
langs het aangespoelde hout.

Verstild vangt je oog
het briesend rund
dampend in het schuim,
voorbij geramde palen.

Als de verdwaalde kudde
kalmeert,
de zwarte flanken traag terugkeren
in mijn laaghangende nevels—

keil jij toch een keitje.

Hoor je mij neuriënd,
raken mijn plooien
je verruigde pad

—in mijn uitdijend lied—
breekt de gehoornde door.

Overstromen wij
ons havenland.

... Rhenus, de gehoornde,
wachtte al een tijdje op het moment van doorbraak.

Het gedicht verbeeldt de artistieke arena
die ons bij eb en overvloed,
buiten de vertrouwde oevers, meesleurt,
onderweg niets en niemand ontziend,
in een poëtische, vrije dans. ...

Schrijver: Van Xanten
9 oktober 2026

E.vanxantenoutlook.com

rhenus arena kunst

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.3 met 3 stemmen 12