Zondag

de zondag is zo stil
hij ligt onbeweeglijk op mijn huid
hij streelt niet
hij steelt verhalen
zodat ik zwijgen moet

gelukkig is er nog de wereldmuziek
in volle kleuren op het kleine scherm
ik moet wachten op de ultieme droom
met rivieren vol hemelse klanken
om zachtjes mee te neuriën

zo mag ik de monddode zondag
een uitgeleide doen
en kan ik beginnen
aan dit gedicht

zondag

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.7 met 3 stemmen 10