de nacht van 12 oktober

vaak raken woorden als een reliëf de
kruin van mijn hersenstam, het ontluikt
zoals een storm uit een lentesprong
die in rustte was gebleven daar
soberheid van tijd haar
deze slaap gunde

spinsels als kraakhelderwit krijten
kreten vol nonsens als sub-wijsheden
op het lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen

dan, waar zal mijn schrijven zich nu in gaan
vertalen, hoe schromelijk zullen ze arriveren
alvorens moeder overste het lichtvenster
zal sluiten

ach, niet alles wat je beleeft behoeft zich te
plaatsen in een gedicht, want poëzie plaatst
zich in het leven zoals het ademen de wind
laat dirigeren in de mooiste cantate

en opeens dwalen mijn gedachten
naar een laatste concluderende strofe

‘ wanneer woorden de stilte niet langer hoeven
te verklaren, wordt het leven zelf
de poëzie die zonder dichter verder schrijft ‘

zo zal het zijn, want dit gedicht
heeft zich in deze vorm
aan me voorgesteld

Schrijver: elze, 12 oktober 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

schrijven

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.8 met 4 stemmen 102