aan den oever der wederkeer

spreeck niet van later,
want later woont niet in mijn ure.
dan ben ick reeds
wechgegleden uyt uwen tijt.
.
maer nu
drijf ick op de rimpelen,
lichtblaeuwe wateren,
gelijck een stille ademtocht
onder den hemel.
,
alsof den deze
mijne glimlach bemint,
alsof het hooghe
mij wederkent.
.
ja, ick ben ick,
ende voor een corten stond
gevoele ick de bevrijdinge
van mijn wezen.
.
maer wanneer ick
wederkeer aen het stenigh strant,
treckt een trage koude
door leden ende gebeente.
het lijf herinnert
wat het water vergat.
.
ooch ghi siet mijn lach.
die bleef.
gelijck een klein licht
na het wijcken der zonne.
.
ende nu wone ick
in het lant der liefde,
niet verre van hier,
maer diep in mijn herte,
alwaer de siel
haer ruste vindt,
.
die luystert
naer den wederklanck
van datgene
waervan zij houdt.

... juliaanse taal ...

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 13 oktober 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

juliaanse taal

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.3 met 3 stemmen 76