waar jij bent

De avond heeft de velden toegedekt,
de huizen houden licht voor ons bewaard.
Jij legt je arm zo zacht om mijn schouders
alsof je mij voor even thuis verklaart.

We hoeven nergens eerder aan te komen,
de weg mag langer duren dan gedacht.
Er is nog zoveel waar ik van kan dromen,
maar niets waarvoor ik nu op iemand wacht.

Mijn hand vindt jou, gewoon, ter hoogte van je middel.
Jij past je passen aan de mijne aan.
En alles wat vandaag om ons heen riep,
mag zonder ons een tijdje verdergaan.

Straks zijn we thuis. Doen we onze schoenen
wat slordig bij de achterdeur weer uit.
Maar nu wil ik nog even met je lopen,
de maan boven de velden, en verder niets.

... Twee jonge mannen lopen dicht tegen elkaar aan over een smal landweggetje. Ik zie hen van achteren. De langste draagt een zwart T-shirt en een donkere broek; zijn arm ligt om de schouders van de ander, die een ruim wit shirt en een grijze broek draagt. Die heeft op zijn beurt een arm om zijn middel geslagen. Hun hoofden zijn een beetje naar elkaar toe gedraaid. Hun houding straalt geborgenheid uit.

Om hen heen liggen groene velden, omzoomd door donkere, beboste berghellingen. Verderop staan verspreid enkele huizen met warm verlichte ramen. Een kronkelend weggetje voert door het dal, dat in de verte tussen de bergen verdwijnt. Boven dit landschap hangt een diepblauwe nachthemel met talloze sterren, lichte wolkenslierten en een helder stralende, vrijwel volle maan. Het maanlicht geeft het pad een zilverachtige glans en laat achter de twee lange schaduwen vallen.

Het contrast tussen de weidse nacht en hun vanzelfsprekende omhelzing vormt de inspiratie voor het gedicht “waar jij bent”. ...

Zie ook: http://www.deoverkant.wordpress.com/

Schrijver: Peter Paul J. Doodkorte
19 oktober 2026

infodoodkorte.nl

Biografie van deze schrijver

avond verbondenheid vertrouwd

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 3