Niets liever…

Acht hoeken, zes houten wanden
gedragen door vertrouwde handen
en ons trage pad over het drassige gras
omdat er geen andere richting was.

Boven ons verwarmt de zon de bomen
vogels blijven onverstoorbaar zingen
terwijl onze ingehouden emoties
zich voor open aarde verdringen.

Langzaam neerwaarts naar beneden
tot op de bodem, strak en zwaar
zonder wederkeringsrand, tot het heden
is de tijd gekomen om te rusten, aldaar.

Er was geen keuze, dit was niet haar plan
zij wilde niets liever dan leven
maar ziekte kan erbarmelijk zijn
er luisterde niemand naar haar gebeden.

Terwijl de zon de kist nog een keer kust
blijft zij in herinnering, altijd bestaan
donkere aarde neemt haar nu van ons over
het touw glijdt los, het zware werk is gedaan…

leven graf zij

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 50