licht over water en huid

Haar buik ligt open in het late licht
als water dat de wind langzaam omhoog duwt
en de glans dringt door de huid heen tot diep
waar iets gouden wil opstijgen en de adem raakt.

Tussen de bladen van het bos valt maanlicht
in smalle strepen die over takken lopen
en even lijken te dansen zonder wind
op het pad waar mijn voet blijft en niet verder gaat.

Waterrozen houden hun gezichten stil omhoog
naar wat boven de schemering blijft branden
en uit de koele grond komt een hand die bijna zegt
ik mis die huid en die ik niet durf aan te raken.

Het licht keert terug over dezelfde huid
nu dunner, en de strepen op het water zwijgen.

huid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1