Cap Nez Blanc

Vanuit Escalles
daal ik af,
de helling zucht
onder stilte
en inspanning.

Bomen, gebogen
onder wind
die er niet was,
staan stil
als getuigen
van wat ooit bewoog.

Het land golft,
zoals in een schilderij van De Staël,
stroken kleur,
velden met gewassen,
paarse bloemen ertussen,
anders dan lavendel,
verstrooid, verwonderd.

Langs de hellingen
verplaatsen zich mensen,
stijgend, dalend,
bewegende stippen
in een ademend landschap.

Onder mij verschijnt
het strand,
de zee,
en ergens,
achter nevel
en herinnering,
het wit van Engeland
dat vandaag
onzichtbaar blijft.

Ik volg de trappen,
en stap
in een ander landschap,
witte krijtrotsen rijzen
als wachters,
een kathedraal
van steen
en stilte.

Het strand ligt eindeloos,
een woestijn van zand,
het water
een fata morgana
waarin schepen drijven
tussen werkelijkheid
en verbeelding.

De zee spreekt zacht,
meeuwen tekenen
kreten in de lucht.
Zout vult mijn longen,
en ik verdwijn even,
tussen tijd
en adem.

Twee jachthonden rennen vrij,
hun dans
over het natte zand
maakt de stilte zichtbaar:
leven dat speelt
aan de rand
van de eeuwigheid

Schrijver: Michel Theuwissen, 29 oktober 2026

michel.theuwissengmail.com

landschap stilte eeuwigheid

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 4