Witte laekenen
toen ghij mij in den schemer saeght,
ontdecktet ghij wie ick mocht sijn,
of heeft uw aensicht, stil vertraeghd,
een lach geplooid om ’t wezen mijn
of naemt ghij meer de schaduwe waer,
waertoe de maene soo gaerne noopt,
verstomde uw tonge tot gebaer,
terwijl mijn aesem door u loopt
verhaelde niet den nacht van overgave,
op witte laekenen kwetsbaer uitgespreyd,
terwijl mijn lippen aen het soute laven
en stilte diep in stilte nederleyt
waert ghij op sulcke sprakeloosheyd bereyd,
waer lijf en herte, sonder spreken,
in ’t bleeke licht der maene breyd
hun diepste droomen openbreken
... juliaanse taal ...
Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 29 oktober 2026Geplaatst in de categorie: individu

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!