1 November

en zo geschiedde het dat wij op een zondag die we nuttig hadden kunnen besteden aan diepe contemplatie, meditatieve rust en het verder lezen van onze Russische klassieken,

min of meer uit vrije wil naar de jaarlijkse hoogmis van de menselijke vergankelijkheid zaten te kijken.

Allerheiligen.
de dag waarop de levenden zich plotseling herinneren dat ze ooit geliefden hebben verloren en daar, gewapend met chrysanten, poetsmateriaal en een zorgvuldig bewaarde dosis schuldgevoel, collectief betekenis aan proberen te geven

het had nochtans een mooie dag kunnen worden, de herfstbladeren hadden zich evenmin misdragen.
er was zelfs voldoende tijd om de kleuren te onderscheiden, de nerven te bestuderen en de mooiste exemplaren op een waardige plaats in een boek te kleven

de emoties lieten zich raden. spijt, uiteraard.
het gebruikelijke tekort aan woorden en aanwezigheid, aangevuld met de menselijke stiptheid waarmee men eenmaal per jaar de eeuwigheid kwam onderhouden

gaandeweg maakte zich de aandrang van ons meester om onszelf in de dichtstbijzijnde sloot te verdrinken,
niet dat wij de doden iets kwalijk namen

die hadden zich tenminste aan hun verplichtingen onttrokken

... De dag waarop stil wordt gestaan bij alle overledenen.

België: Allerheiligen
Nederland: Allerzielen ...

Biografie van deze schrijver

allerheiligen allerzielen ironisch zwartgallig

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 2