het mes van de middag

snijdt de schaduw open
en daaruit kruipt een vogel
zonder veren zonder naam

stenen praten in het riool
ik hoor hun natte tanden
de straat buigt als een rib
onder een te zware hemel

ogen groeien aan de lantaarns
zij knipperen rood en monniks
een kind eet wind uit zijn hand
en spuugt sterren terug

ik stap in een plas
die dieper is dan water
daarin drijven de daken
van steden die niemand bouwde

de mond van de nacht
bijt zacht in mijn enkels
en fluistert met kikkers
dat liefde een brandstapel is
van natte kranten en as

mes

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7