Voorbij het baken
Waar het rumoer verwaait en alleen het hart nog spreekt.
Een mistig baken weegt op 't groene laken,
de kaarten kleven aan berookte handen;
een woord, te licht geuit, weet vaart te maken
en zwelt tot laster langs de grauwe wanden.
Een bleke klerk nipt langzaam van zijn drank,
de waard bromt hees een sleets, vergeten lied;
de tocht brengt door de kier een bange klank:
een eenzaam hondje dat geen mens meer ziet.
Daarbuiten smoort het onbedacht gerucht
langs bomen die geen zucht aan 't duister geven;
geen late vleugel snijdt de stille lucht
waarin de nacht en aarde zijn verweven.
Hier houdt de tong haar haastig oordeel in,
ver van het kaartspel en zijn schor bestaan;
en in dit donker, vrij van vals gewin,
hoor ik mijn hart—dat dood leek—hevig slaan.
16 november 2026
Geplaatst in de categorie: algemeen

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!