voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 90.874):

Het verre Zuiden

Alleen in een trein naar het zo verre Zuiden.
Er zijn geen passagiers en hij wordt niet bestuurd.
Het is ook niet bekend hoe lang de reis duurt.

De huizen verdwijnen en de bomen verbleken.
De bergen vervagen en het landschap verstilt
en ik word heel langzaam uit mijn wezen getild.

Traag rijdt de trein door een wereld van mist
die bestaat uit wolken van fijn lichtbruin zand.
Het land is de lucht en de lucht is het land.

Steeds verder en dieper glijd ik in de woestijn.
In een verlaten coupé met een blind raam
passeer ik een paar keer stations zonder naam.

Loom schuift de trein door die leegte en stilte,
het zijn uren of dagen, wellicht ook weken,
in die wereld van zand als een wazige deken.

Mijn gedachten vervloeien, emoties vervagen
en langzaam verdwijnen de rails in het zand.
De trein zonder mij komt zuchtend tot stilstand.

Schrijver: Nicole van Schaijik
16 november 2026


Geplaatst in de categorie: reizen

Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!

reageer Geef je reactie op deze inzending: