mijn spreekbuis
zoals reeds voorspeld dronk ik
de nacht uit de poriën van
de alsmaar voortstuwende duisternis,
terwijl zij
die in een zacht geronk was geraakt
haar dromen uitte in lieflijke
rillingen, vanaf haar buik
naar het warme dal
tussen haar dijen
mijn geweten suste mijn lust, ofschoon
de wereld om me heen stierf
in een duister gebed en demonen
elkander het hof maakten,
juist boven de wallen onder mijn ogen
‘ opwindend ‘ het onhoudbare
werd geïnterviewd door
de spreekbuis die als
een malloot
mij de kans bood haar slaap
uit te lijnen naar dat domein
waar we uiteindelijk samen
in elkaars overgave oplosten
ik als wakkere held en zij nog
als mijn schone slaapster
Geplaatst in de categorie: moraal

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!