Achter het gheduld
het wort weder stille om mij henen
ofte krimpt het buytenland
oock van binnen, in mij selven
heeft elck mensch dat ghemeen?
sal het een verslavende vryheyt sijn
die u ende mij verblindt,
wil ick gheene angste ervaren
„het goede is mij immers welghesint”
schreeuw ick
om mijn selven te bedaren
doch de schaduwe naedert nu snel
hetgheen ick eyghenlijck niet en verkies
maer wat hoor ick ende sie ick niet,
is het een sproke
waeruyt ick vertel?
ick worde tot ordeninghe gheroepen
maer door wien
ende met welck ghesagh?
enckel de natuere
krijght mij op de knieën
met een bitteren dronck
ende een sueren lach
... juliaanse taal ...
Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 14 oktober 2026Geplaatst in de categorie: emoties

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!