De reflectie van het licht

Zoete stilte spreekt waar
eerst woeste stormwind dacht.

Het dwalend kind heeft nu de moed herpakt.
Het kijkt omlaag, de blik niet langer mat,
omdat het kosmos’ blauw in de ogen had.

De rook vervliegt, het vaderland herrijst,
waar heel de schepping naar verandering wijst.
Geen wees is eenzaam die de sterren kent,
en zich in overgave tot het duister wendt.

Het tijdelijk verblijf van pijn van waan
maakt plaats voor ’t pad waarin wij verder gaan.
Het firmament heeft zijn gezang gestaakt,
maar in het mensenhart is
nu een heilig vuur ontwaakt.

De orde die daarboven eeuwig blinkt,
is nu een gloed die in de ziel verzinkt.

Dus spreek o mens, getuig van wat je zag,
de nacht wijkt langzaam voor een nieuwe dag.
De kosmos heelde wat er was verscheurd,
zie hoe de aarde nu weer open kleurt.

licht reflectie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 539