zonder titel
Soms blijven er gedichten drijven,
dan drijf ik op hun ruggen mee.
We varen samen richting zee
met om ons heen dolfijnenlijven.
Onze bestemming is de einder,
het land van zon en toverlicht.
Daar doet geen mens meer deuren dicht
en geen verlangen wordt er kleiner.
Maar soms ook zakt één door het ijs heen,
naar waar het donker is en koud,
de duivel zich tot God verstout
en engelen vergaan tot leisteen.
Hier is geen lichtscherf meer te vinden,
hier wordt geen geest meer uitgestort.
Wat bloeide eens zwijgt nu verdord,
tohoewabohoe huilen de winden.
Maar echt soms stijgt een versje op
met vleugeltjes als van een vlinder.
Pas 's nachts als ster terug te vinden
voor wie gebroken in de knop
de slaap niet goed meer vatten kan.
Wie heeft er nooit een vers gelezen
dat wel voor jou bedoeld moest wezen?
Voor jou allen? Je schrikt er van.
Chris de Valk
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!