Ik, Penelope

Ik, Penelope,
was een ware trofee voor mijn man,
Odysseus,
de koning van Ithaka.

Hij was het dus
die in mijn zoon, Telemachos,
de strijder ontwaken deed,
ver voorbij de horizon van mijn dromen,
waardoor mijn moederhart harder bonsde;

mijn verlangen naar hem, mijn geliefde,
- O, Odysseus! die mijn zoon zich
niet herinnerde van toen wij nog samen waren,
maakte het ook niet makkelijker
voor Telemachos. Hij stond op
tegen alle vrijers die om mijn hand strijden wilden,
maar zijn tong was lang niet zo scherp,
hij had onvoldoende geleden
om de goede woorden in te zetten
tegen alle troep die gegadigden tegen konden werpen;
hij moest de waarheid zelf horen:

“Wie is die man, die in mij de strijder
geboren laat worden; wat kan ik
verwachten als hij straks in mijn leven komt;
of is hij al gestorven, want hoe heeft hij,
in Zeus naam, die hel doorstaan?”;
zich van geen kwaad bewust.

Tussen mijn valse steken door in het weefwerk
dat nooit af kwam, zag ik heus wel het schip
waarmee Telemachos het zeeschuim koos,
vlotgetrokken door Athena in vorm
en de hoedanigheid van ene Mentor
(voor bruikbare info tussendoor).

Nestor in Pylos, noch Helena en Menelaos in Sparta
hadden hem een stap dichterbij gebracht, zijn jacht
op het leven en wezen van de man die hij zich
niet herinneren kon, was mislukt.

Bedrukt keerde hij terug op zijn geboortegrond,
het land dat hij als koning besturen zou,
als de koning van Ithaka,
de man die ik al zo lang miste,
Odysseus dus,
terugkwam naar mij:

zijn vrouw.

penelope telemachos odysseus

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 106