De dronken denkers

Het oude schrift verdringt het slapend land,
in droomgebieden waar de nevels branden;
de denker tast met alcohol in de hand,
en wankelt door hallucinante landen.

Daar slaat de rauwe lelijkheid haar klauw,
zij spuugt haar gal op doctrines en wetten;
de dode ernst verandert snel in stille rouw,
geen wijsgeer kan zijn broze logica redden.

Zij zien de schoonheid die aan flarden scheurt,
verbleekt, ontdaan van alle gouden glanzen;
een vuil tapijt dat in de modder treurt,
waarop de goden nu bezeten dansen.

De wereld ligt gekrenkt aan hunne voet,
geen slaafse spiegel meer van hun verstand,
maar een ravijn van gal en heet bloed,
dat wild ontwaakt in 't slapend vaderland.

drankzucht denkers

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 2 stemmen 10