Slik

In ’t harte brandde ooit het recht als steenkool,
nu ligt de strijder open in de zee.
Zijn vlees werd zilt, zijn tong een meeuwenvlerk.
Ik wrijf mijn handen langs de natte dijk
die als een dijbeen steekt uit ’t oerlandschap
en voel de familie pulsen onder ’t gras.

Drink, zegt de branding, drink voor ’t eindigt.
De wijnkan is een schedel vol met licht.
Vrouwen lachen met gezouten kelen
om en om gaat de nacht door onze lippen.
Laat de hoop verzuipen als een kind
dat te diep liep in de moederschoot van ’t water.

Wanneer mijn botten kraken tot gruis
blijft zij de enige die niet verstijft:
grootse eentonigheid, lieflijk doodse.
Vlaanderen spuugt nog na op zijn geslacht,
maar de golven vlechten kransen van schuim
voor wie het land verdreef en nooit vergaf.

emotie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1