Alsof er niemand

In brokstukken alleen
huil denk schrijf ik
vergeefs over de liefde
en de dood.

Alsof een haas over
sloten springt
ontwijkend en ontembaar
haakse bochten neemt.

Jij daalde af in de
diepte van de nacht
waar ben je geliefde
onkenbare sterrenman?

Langs eindeloze draden
weef je me
in verlorenheid vast
ik kan niet bij je komen.

Noch de weg aan je vragen
een stotteren in
brokstukken over beminnen
over beschermen.

Binnen de tralies van de tijd
schrijf ik je
vertwijfeld dichterbij
alsof er niemand leest.

rouw

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 3 stemmen 33