Echo van de Amstel

Belinda staat aan de kade met een kater
en hoort het gejank van die gekke tante
een prachtige vrouw die dacht
dat de wereld op haar wachtte

het water van de Amstel sleept zich voorbij,
een bruine stroom vol plastic, zeik en rotzooi

net als de tijd van toen
en de teringzooi van nu
niks verandert

de wereld is oneerlijk
echoot de stem van de psychologe
Belinda vreest dat zij gelijk heeft

in de rimpeling van de rivier
glanst de stront van het verleden
oude dromen liggen weg te rotten in het natte gras
naast een leeggedronken fles goedkope gin

een gure wind snijdt door haar jas
fluistert namen van de rotzakken
die dachten dat ze iemand waren
maar de stad heeft ze allemaal
allang uitgespuugd.

ze staart in het donkere water
alsof er een antwoord in drijft
er drijft niks, behalve een dode vogel

de ochtendmist hangt
als goedkope rook over de kade
alles verdwijnt in die trage, smerige rivier
die de geheimen verzuipt in dronken water.

amsterdam rivier amstel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 50