Stervende zwaan

De avond zinkt in purperen schaduwen neer bij de wilg,
een slapend oog in het rimpelende, koude water.
vergeten is de hand die beelden wilde schilderen,
wanneer het duister zacht de oever omhelst.

Daar glijdt de zwaan, een eenzame, ijzige schim,
zijn vleugels dragen het bleke licht van de maan.
geruisloos snijdt zijn borst door het stervende riet,
een zilveren varen op een zwart en bodemloos pad.

De winter ademt reeds zijn ijzige adem over de plas,
geen angst bewoont dit versteende, blauwe hart.
bladeren vallen als vermoeide, gouden sterren in het slijk,
en in het holle hout zingt zacht het verval.

O, de tederheid van een stervend wezen,
een verre gloed die de koude slapen verwarmt.

dierenliefde zwaan natuur

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 148