De schoot van het najaar

In de moerbeiboom hangt nog de zomer
als een geslacht lam in de takken,
bruin bloed op het blad dat druppelt
in de poel waar mijn vader stond
en God noemde wat hij nam.

Zijn handen geurden naar natte aarde
en chrysant, hij legde ze op mijn rug
tot de huid openbarstte van schaamte
en de herfstwind de ganzen joeg
over het lege zwerk van Vlaanderen.

Ik lag in de berm, koel en leeg,
zijn adem als een sluier over mijn mond,
de bladeren dekten ons toe
met somber goud en vallend geel—
wij gaven de voedster ons lijf ten buit.

Jeugd dreef voorbij zonder lust of doel,
dood stond onwrikbaar tussen de bomen.
Toen hij toefde en sprak in de stille nacht
verdreef hij niets: hij plantte schuld
die rijst uit dezelfde schoot
waaruit ik schoon zal stinken in het voorjaar.

najaar

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 1