Het bloed op mijn weefgetouw

Bloed druppelt op mijn weefgetouw.
Door mijn hevelraam zie ik ze staan,
Cupido’s jagers in het bos, leunend
tegen bomen.
Maar ik druk mijn gerafelde touwen verbeten tegen de aanslag, vechtend tegen mijn gedachten aan de man die ik zo liefheb.

Ik verdring ze, de beelden in mijn hoofd.
De nacht is het ergste. Trekkend aan de weefhaak, mijn vingertoppen ruw van hartstocht.
Het zijn de kettingdraden die mijn gedachten gevangen houden en voorkomen dat ik de wereld
zie zoals zij is.

Ik verbijt mijn onderlip, kauw een draadje dat ik als inslageinde heb losgebeten van het doek, de lijkwade voor mijn geliefde schoonvader.
Maar eerlijk,
ook ik zou laag na laag moeten weven om mij te weren tegen de pijlen van de man achter de boom. Hij fluit op een riet dat zingt van rivieren en genade.

Ach weefgetouw,
omwikkel mij, zodat ik mij kan blijven laven aan de geur die ik omhels in de mantel die ik heb achtergehouden. Natuurlijk heb ik die zelf geweven, en hij droeg hem met verve.
Nu slaap ik erin.

Nooit zal ik de beelden toelaten van mijn man die zich in zijn wereldse omzwervingen met de heerlijkste spijzen voedt, omringd door sirenen en najaden die zich verdringen om zijn machtsvertoon.

Zij, die de kunst van het verleiden tot in de puntjes beheersen, houden hem in de greep tot hij met een glimlach op zijn lippen zichzelf de rust gunt om te worden gewiegd.
Aan mijn borst,
door mij,
zijn moeder, zijn vrouw.

penelope peter pan

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10