Hartenkreten

netgedicht (nr. 59.953):

het zwarte gapend gat

drassig is de bodem,
juist bij zonsopkomst
soms ook tot drijfzand toe
.
al vroeg drijven donkere wolken
door de kamer waar behang boeken weerspiegelen
en als altijd de eerste zuchten niet kolken
maar jagen op chaos, waar hijgen het uitzicht uitput
.
verlossende ongrijpbaarheid ligt vooral achter de heuvelen
waar bossen, bij het beklimmen
het zicht het hart niet verlaat,
een duister pad te gaan weet de morgenstond
.
licht probeert de stemming te kleuren
maar de tijd die daarvoor staat is een symfonie
van grijs getinte lengte van valse klanken
.
die vooreerst botsen tegen de binnendeuren
als zwijgende voorhangels die de vooruitgang
dagelijks traineren