de dag erna stilt, geen honger die nog bindt het uur van gisteren staat nog tijdloos in jouw half geopende ogen het graf van steen en omber maken deze herfst ondraaglijk maar ook somber, het grote weten knaagt aan mijn boekenkast te leven zonder is een grote last, toch wandelt er nu in de kamer weer een kleine wonder het maakt dit seizoen…

Die Gordon hield ons aardig voor het lapje Heeft veel gevoel voor humor, die meneer Wij kijken dan ook graag naar Goor en Geer En kunnen heus wel tegen een klein grapje Maar het nummer op de kaart waar hij naar wijst Is Foe Yong Hai met bami, niet met rijst!…

Wat altijd al vermoed werd blijkt dus waar, Die ambtelijke wereld van missiven, Daar draait het slechts om loopbaanperspectieven, De burger is er voor de ambtenaar. De burger - dat is dáár namelijk normaal, Staat enkel bij de Burger King centraal.…

Ik krijg een rekening met meer getallen Bijzonder, al die cijfers op een rij Al heb ik zo’n getalrijke gevallen Nou nooit eens óp die rekening van mij…

Eerst wordt hun brievenbus hier neergezet, Zodat het lijkt of ze in Holland wonen. Nu eindelijk weet Brussel aan te tonen: Ze glippen door de mazen van de wet. Maar Nederland belastingparadijs? Elk jaar krijg ik het omgekeerd bewijs.…

nu de herfst lijkt te smoren in onkundigheid is het gloren van de nieuwe zon verdwenen in de trage dimensie van mijn vlijt hoe het boek ook schreeuwt zich wil laat lezen dwars door het doffe kaft is mijn vlucht langs dode vogels iets wat ik nooit had bedacht het hart, de pionier van mijn reis de ingezetene van het verdorven vlees blijkt…

De intocht was gelukkig weer genieten Maar voor de zekerheid had Sinterklaas Zijn kogelvrije vest van speculaas En borstplaat en speciale Terrorpieten De Ziekenpiet droeg in zijn regenjack 'Je weet maar nooit', een juten bodybag.…

als moeder Gaia chaos wordt en wervelstormen baart die niet zijn in te tomen als wilde stromen raken in de nucleaire kern als gekerm de straten overmant en kinderen onbeschermd tussen vallend puin wezenloos bewegen laat mij dan meer oog dan lichaam zijn alziend goddelijk oog dat de gulzigheid van Gaia doorseint aan het alomvattend…

nog altijd vult haar schoonheid het hart dat zo verlangt naar hoop, naar uitverkoren zijn nog klinkt in haar omfloerste stem de zekerheid van het geloof dat old soldiers nooit verloren gaan voor haar publiek is zij een film die verbloemt dat zelfs de daden van de macht leeg zijn als een verlaten nacht als de toneelgordijnen sluiten…

De mens staat tot natuurgeweld Als klaproos staat tot natte kavel Als vlieg tot scherpe vogelsnavel Als lafaard staat tot superheld Als boom tot kettingzaag die velt Als frisse lucht tot vuur en zwavel Als pluis tot een soort reuzennavel De mens; speelbal van God en geld Dit keer trof een tyfoon de Filipijnen En duizend levens werden weggevaagd…

Zo'n Filippijnse stad na de tyfoon De beelden zijn te erg om te bekijken Het puin, de modder, opgezwollen lijken Een radeloze vrouw zoekt naar haar zoon Wat wereldwijd aan hulp wordt opgehaald Werd gisteren voor 1 schilderij betaald.…

vervreemding in de dialoog waar woorden mijn handen breken, in de constante zonder god maar in beleving is het herrijzen van de schepper mijn eigen beeld het beeld van klein tot groot, van tam tot ongetemd, het genoegen in berusting sterft halfzijdig wanneer ik weiger om te dienen en mijn knieën het gekrompen lichaam te laten dragen was…

Net voor de nacht viel Kwam hij vertellen Voorafgegaan door Die Melodie Hij kon meeslepend Weloverwogen Een leven vatten In belletrie Hij schreef kronieken Vaak in een setting Die toen al ophield Om te bestaan: Zo’n Amsterdamse Verbruindemuurkroeg Die gerestyled is Of dichtgegaan Dus toen de dood kwam Was te voorspellen Hoe…

zingende kinderen voor mijn deur en die moet ik dan open doen ik zei niet: ik heb jullie vergeten wat wel zo was ik had toevallig wat handsinaasappels dus die gaf ik, had niet aan hen gedacht vantevoren het lijkt of ik overleef door inkoop van sinaasappels maar het was een bijkomstigheid en geen 'survival of the fittest…

De arts bevond zich tussen beide vuren En volgde niet precies het protocol. Van procedures staat ons landje bol, Het zijn de strikte regels die ons sturen. Maar als er om genade wordt gesmeekt Is het de nood die wet en regels breekt.…

in de termijn van het gesteld proces, het inter-zijn dat waakser is dan mijn doolhof in het ontmoeten dirigeert de annihilatie geen bouwval die niet kermt, geen specie die draadloos spreekt geen verankering met trots slechts lege tonnen en spijbelende mensenmassa’s, allen op weg naar hun geweten het houvast in het falen van die ander, het…

hoe klein is mijn vaas met bloemen, hoe diep wortelt mijn aarde in het bodemloze, het bodemloze van het hart de liefde en trouw in kannen en kruiken, dit komt nu zo maar in me op terwijl er net andere woorden vloeiden die meer aan scherven en dalen deden smeden… het smeden van het heren akkoord, pionnen op het verkeerde bord, smakeloos…

In Amsterdam durft men hard op te treden Dat oor van Piet, die blinkend gouden ring Is bij de intocht een herinnering Aan ons schandalig slavernij verleden Zo wordt een kinderfeest voor je het weet Tot op de laatste pofbroek uitgekleed.…

Basale kennis van de snelheidsborden Is voor de automobilist verplicht. Nu lees ik dat minister Schultz bericht Dat we daarover voorgelicht gaan worden. De staat krijgt straks nog spijt van haar beleid, Want al die fijne boetes zijn we kwijt.…

wat kan ik nog schrijven nu de wind me voortduwt en de houthakker in mij heeft verwond, geen kruin die mij nog schaduw biedt slecht mijn bast is nog verankerd in de valwind die mijn boeg dreigt te breken in het aanstormend tij, tij kan helen tij kan breken het onherbergzaam geklaag, de weeklank van dit lied, het verliezen van de niet…