Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.598):

Noorderlicht

Daar in het noorden,
waar de meren de hemel spiegelen,
werd de stilte beslissend.
Ik blies mijn adem uit over water
dat ouder is dan woorden.

Geen strijd, geen kramp.
Een vertrek zonder verzet.
Liefde wijst geen richting meer;
ze is al overal.

Ik was daar
in het zicht van het oneindige;
naaldbomen die niet oordelen,
alleen blijven.

De kracht glijdt uit mijn hand:
het potlood, de mok,
het stuur—
alles wordt gewichtloos.

De zon legt een dunne rand
langs wat geweest is en trekt zich terug.

Wat ik achterlaat, blijft.
Het vraagt geen afscheid om waar te zijn.
Het kampvuur knettert door,
terwijl mijn ogen zakken naar de aarde.

Niemand telt.
Niets wordt teruggevraagd.
Het noorden bewaart wat hier werd neergelegd