De natie
Ik zie ze marcheren,
heldhaftig van karton
en valse hoop.
Ze zweren dat het kort zal duren,
maar de leugen kleeft aan hun lippen
als stof van de weg.
Tienduizenden vertrekken
om een getal te worden
in een spel dat hen niet kent.
Strategie is de taal van de winnaar.
Het graf is de taal van de soldaat.
“Maak je geen zorgen,” zegt men,
terwijl nachtmerries zich vastbijten
in het geheugen.
Deze oorlog is niet van mij.
Ik herken de vlaggen niet,
begrijp de kreten niet,
en toch sta ik hier.
In de loopgraaf van een huis
dat mijn naam vergeten is.
Hier, in de modder,
begrijp ik.
ik ben de enige
die deze strijd voert.
Thuis bestaat.
Maar het is een kaart
die ik onderweg verloor.
10 februari 2026
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid
psychologie 1.0 met 7 stemmen 
101
101
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
onder je vorige gedicht schreef je nav mijn reactie:
"Ik ga het gedicht niet ontleden of vertellen waarover het gaat. De lezer moet zelf zijn verbeelding gebruiken,
wat er zou kunnen afspelen in het hotel.
Daar ligt de kracht van een gedicht."
Met name die laatste zin intrigeerde mij wel. Ik ben het met je eens dat een lezer zelf zijn verbeelding moet gebruiken. Maar dan moet je als dichter de lezer wel aanknopingspunten geven. Ander kan je net zo goed schrijven:
"Er loopt een man over straat en die kijkt somber uit zijn ogen" - En gebruik nu verder je verbeelding maar.
Ik denk eigenlijk dat wat betreft 'uitspellen van de boodschap' en 'beelden het verhaal laten vertellen', bij veel amateurdichters (waaronder ik zelf) de verdeling bij deze zaken precies verkeerd om is. Teveel nadrukkelijke uitleg en te weinig intrigerende beelden. Ik gebruik jouw gedicht weer even als voorbeeld, maar ik had ook een willekeurig andere op deze site kunnen nemen.
Er staat bijvoorbeeld:
"Deze oorlog is niet van mij.
Ik herken de vlaggen niet,
begrijp de kreten niet,
en toch sta ik hier."
Dat is 1 op 1 de boodschap die in het gedicht zit, een letterlijkheid die je bij ervaren dichters nooit zal tegenkomen, omdat het alles platslaat en al invult voor de lezer. Qua beelden is het echter weer vrij karig. Om nog even op die hotelkamer terug te komen uit het vorige gedicht: weet je zelf eigenlijk wel wat zich in die hotelkamer afspeelt? Want het wekt de indruk van gewoon een willekeurig beeld dat je te binnenschoot, en dan vervolgens maar laat staan omdat de lezer het 'verder mag invullen'
Maar zo werkt het dus niet, dat zou wel erg makkelijk zijn. Pas als je zelf weet wat daar precies gebeurt, kan je het met specifieke details gaan invullen. Dan gaat het beeld veel meer leven. En de lezer mag dan bedenken wat het beeld precies betekent, maar die moet wel op weg worden geholpen, de fantasie en associatie moet aangewakkerd worden, het moet intrigeren en uniek en bijzonder zijn.
Een hotelkamer met een halfgesloten gordijn is dat niet (veel te vaag en algemeen) en marcherende soldaten zijn dat ook niet (veel te cliché, dat beeld hebben we al honderden keren gezien).
Nogmaals, ik kan dit soort kritiek bij zo ongeveer iedereen hier zetten. Misschien dat jij het het meeste triggert, omdat er in jouw gedichten in ieder geval potentie zit. Een beetje zoals de voetbaltrainer altijd het meest zit te vitten op de meeste getalenteerde speler van de ploeg (daar zit de meeste rek in, de prutsers steekt hij geen energie meer in)
botheid het arsenaal
van de Oostindisch dove...