Netgedichten over eenzaamheid

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.609):

Niet genodigden….

Zij liepen stil gearmd over de kade
langs systematische lantaarnpalen
van de lange laan onder de lage maan
waarop de kletsnatte stoep licht weerkaatste
op iedere plek waar ze gaan

Zij kropen dicht naast elkaar
terwijl hun paraplu de laatste druppels ving
vallende uit de hooggebogen seringen
die regen herbergde van de stortbui
die op straat en stoep was neergestreken

Toen stonden zij stil, ze zwegen
dichtbij de kade, kijkende over het stille water
waar pas aangestoken vreugdevuren tenten begluurden
daar stonden mensen onder driehoekig onderkomen
druk pratende over afgelopen waterstromen

Het paar draaide om, lopend, stil terug naar huis
terwijl liederlijk geluid steeds doordringender weerklonk
blijkbaar er werd daar heel wat gedronken, gedanst en gezongen
‘t zou vast erg gezellig zijn, daar
net als vorig jaar…