Schaduwgang in avondzang

Het duister kruipt een worm in blinde schaduw
mijn hand versteent rond een verloren woord
ik beef en poog terwijl de takken klagen
mijn woede wordt door niemand hier gehoord

Eenzaamheid als herfstwind in de bomen
het koude blauw omringt het zwarte pad
de angst van God is in de nacht gekomen
een dode vogel in het kille verdorde gras

In het avondrood vervallen oude stenen muren
de slapende bossen fluisteren van pijn en lust
een sombere schaduw dwaalt langs purperen weiden
waar mensen slechts een verre echo van beschaving zijn

Treurigheid die traag het hart doet sterven
een wilde brief zend ik de bleke maan
de herfstwind waait de dromen gaan in scherven
en eenzaam blijft de afgezonderde staan.

geloof avondzang

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.8 met 6 stemmen 84