zolderkamerraam in zonnestralen dansen wel duizend stofjes…

op een zwart velours duizenden diamanten sterren in de lucht…

geruis geraas en toch hoor ik heel hoog een koolmees zingen…

ik ben nu wel hier maar mogelijkerwijs moet ik nog steeds komen…

Hard licht vult de hangaar tot in alle hoeken. Tussen de winkelenden door loopt een vrouw door Botticelli zelf zo droef en bleek gebootst. Bij elke stap dansen haar lokken een dans van kastanje. Ik laveer mijn wagentje bij haar in de buurt en even zie ik haar ogen: druppels uit de glazen zee. Ik schrik van het stilgevallen kind geklemd tegen…

wurgend de boom heeft zich omhoog gebreid boerka van klimop…

een stampereidans speelt zich af in de wei van sigaardovers waar moet je as heen de vraag nooit uitgesproken moeten we in zee? tweeënzestig mensen doen je uitgeleiden na net zoveel jaar het corps studentes op het balkon in de zon kweelt een nonnenkoor de paarse vogel is eerder bij de maan dan haar schaduw…

naakte zandduinen ontsluiten een thuishaven geborgen liefde…

een spinnenangst en krokodillentranen geperst uit woorden ze bakte voor mij het genot van scharretjes om in te schuilen mijn hete penne korreltjes gerookte zalm koelen snel af over rougette lijnen die samen komen -frans in duitsland van vroeger op school de dorische kroon op dak bijna flessenhals…

trillend als een riet heb je de show gewonnen magere windhond…

zuil van bladeren maakt een rondedans op straat: mini-wervelwind…

naaktslak gaat baden niet de zon maar de regen lokt hem naar buiten…

fikkie in de tuin de stoofpot van de here eet haar evenbeeld op welk moment zaten wij in een trage vagina zonder buidel in het lege huis van de laatste familie demonisch gelach een duivelse lach je ging met de uitverkoop als bruid voor de heer eindelijk regen de angst voor jack de ripper wordt weggespoeld…

dofzwarte stemmen dragen een schuldige nacht blind en hulpeloos…

de ogen open drijvend op de rug naar zee een pop van celluloid…

kanten sneeuwsluier verborgen maskerade dromen verkillen…

Nachten vloeien rond het huis en door vensters je slaapkamer in. Vergeten blad, kleeft op een verlaten pad, dromen maakt het glad. Rode kruiwagens, vernist door regenwater torsen bloesems. Bij gevaar, kruipt de krab alleen maar weg, hij is geen lafaard. Door de wind gestuwd, schaatsen pluizen over gestold water. Ochtendzon…

magnoliatak uit het leven gegrepen bloesems vallen al een seconde bewusteloos voor de val in vergetelheid tussen de mobiles verliest het dwarrelend blad alle gewicht - tussen twee jaren een evenwicht bewaren twaalf zachte heuvels lucifer vervangen door aansteker en verder niets nieuws…

Mededogen voor jezelf betekent, dat je de ander accepteert zoals hij is en je hem hebt vergeven. Veel mensen reizen de wereld af op zoek naar vrede. Bij thuiskomst blijkt, dat zij die de hele weg met zich hebben meegedragen. Men hoeft dus niet zo ver te zoeken. Een mens in balans kan van buitenaf niet beledigd worden. Hij weet, dat enkel…

duinen huiveren westenwind vouwt helmgras oost grauwend bijt de zee…