Een witte vlinder geeft "dood" een ander leven zonder te sterven.…

zilverzon licht op ijskristallen ontwaken wollig winterwit…

Een kleine vlinder verscholen in de sneeuw, waar is je cocon? Regen drupt nat op een kale tak, rilt na, ervoor was hij nog blad. Een spinnenweb weegt sneeuwvlokken, om het seizoen te vangen. Roos in kristal, blikt naar buiten, lijkt lotgenoten te beklagen. Knolselderij weegt zwaarder in naaktheid dan een mensenhoofd. Dennenboom…

Schrale stille lucht vorstwit landschap krimpt ineen krakend water draagt geslepen schoenen ijzer krast de groevenpret onder windjassen donzen gedachten aan de grote elf dromen van een koude start…

ogen ten hemel wakker worden op de grond pijnlijk achterhoofd het hoge noorden langs de lange weg erheen steeds weer wat nieuws recessie - een mooi lang woord voor eb en de strandjutters olympische spelen beklimming tibet-china beslist op kanon doen maar niet praten over de rode loper staatsbezoek struikelt…

Een rijzende zon wuift met z'n oranje vlag, zal de maan nog starten? Een blauwe vogel, die in de lente zong, is stil zou hij gekooid zijn? Rijk zonnegloren flirt met een vis vol goud, de vijver is verlicht. Avond en een bleke maan vuur blijft onaangestoken deur op slot, voorgoed! Als aardkluit ontwricht in doorgewortelde…

De treurwilg huivert in al z’n diepe wortels, zuigt z’n tranen droog. Bamboe in de tuin schieten jonge scheuten, die gaan niet dood. Betraande zaden zullen nooit vogels kooien, ze planten bomen. Verlaten oude bergen de zon heeft weinig nodig om…

Onze kerstboom bezat kern van waarheid, want hij is afgezaagd…

boven het steegje een wind tussen de sterren doet het ijs regenen in de nauwe straat laat de wind sneeuw dwarrrelen alle kanten uit koude aprilwind onder de magnoiaboom een bloesemtapijt een blauwe ballon aangewaaid in de geveltuin blauwe boragie met winde in de rug blaast de storm voor je neus alle kades weg…

Heer Aboutaleb zet Rotterdam als vanouds snel weer Op Stelten.…

Getrokken strepen Bevestigen het einde Geplette zebra…

stel ballonvaarders voelen zich opgelaten in een dennenboom…

Invalshoek van kristal, prisma in het dauw, de wereld wordt groter.. De bruidssluier schrijdt over de groene loper, ze geeft haar ja-woord. Lichte kooien wenken, de dag aarzelt te komen, de nacht te gaan, als ik. Dagen van mystiek de zon heeft zich verslapen, de hemel niet.…

Vertrouwd gekwetter Groet de vroege ochtendzon Het sluipen vangt aan…

het buffet gedekt plots een keffend keeshondje valt in de vijver in grote chaos schilder je een gouden streep met duizend kleuren een gloeiende huid vloeiend uit honderd kwasten op armlengte - de baby's zingen met macht over leven en dood tegen gefilmd licht een kromme spijker en de eeuwig wrede vrede van vlindervleugels…

een gedachte denk ik en ik zie mezelf schrijven woorden op papier…

de schildersezel staat in de wei te wachten kauwt wat op het gras…

een antichambre de butler brengt een asbak en niets dan wachten een kasteelroman in de eetzaal loopt de film mijn prinses en ik de kasteelvrouwe kookt voor de open haard en voor ons twee - viva in de pols weer voldoende aderen voor de bloedprik een blauwe bloedbank haar lichtgeraakte ader aan lager wal -…

Ik zou zo graag zien Dat de man in de spiegel Wat meer mijzelf is…

ach dat arme gras bij het krieken van de dag al zo in tranen…