Over wijde sneeuw zweven zeven zwanen voort: stil én zingend wit.…

onder je schoenen slechts onze luchtledigheid weggegooide hoop op een akkoordje gooien lukt niet zonder doelstelling…

Een verlichte bus rijdt tussen witte heuvels winter op aarde…

Kleurig figuurtje zittend in de wintertuin de winterkoning!…

's Nachts glimt het sneeuwveld; warm liggen zwarte schapen in dat reine wit.…

Op sterven na dood Twee verlepte bloemkolen Net te verdragen…

als een open deur alle knoopjes zitten vast toch kijk je binnen…

Denk ik aan mijn stee, hoor ik "de hoge bomen" en krijg kippenvel…

dit voertuig wij zitten daar wij zitten in het schip…

drie schrale regels zowaar vangt daar die vrijer honderd pegels voor…

Bladstil, niets beweegt een tijdloze zwijger zwijgt, ik kan hem horen. Onbaatzuchtigheid, om het eerdere streven, achterwege te laten. Toon van eigendunk, voor het gemak vergeten, herken het geluid. Alles valt tot een, dat ene keert tot alles, voordat het verscheen. Overtollig woord, ingepakt of uitgekleed als koude waarheid…

Drie decimeter. Glad en dik geen dubbeltjes. Gaat het nou nog aan?…

Dwarrelende sneeuw zichtbaar in het gele licht van de straatlantaarn…

Verblindende zon werpt donkere schaduwen op de witte grond…

treed binnen en zie hoe mijn hart zich thans opent dat bepaal ik zelf een kleine deur voor lijden de grote voor mijn liefde…

de eerste sneeuw mooier stiller de wereld nu wij nog…

Groene boomstammen tussen de bomen het meer de zon staat heel laag…

engelengeduld wachten tot je een ons weegt moeiteloos lijnen…

betere standen? opwindend zijn ze niet alleen maar rijker…

Kronkelend beekje beroerd door een zachte bries vuurrood is de kim…