Ja ik blijf erbij wat een pracht van een appel en zoals gezegd…

zoals een vogel onderkent beginnend licht en zingen gaat zo op het eerste teken hoop ik licht te spreken…

die spreeuwen maken zich ongrijpbaar maken massa macht…

ik denk aan jouw tijd mijn gebroken hart opent herinneringen (voor Thea)…

stoomfluiten klinken daarbinnen herinnering er geurt nostalgie meegenomen door vroeger komt hij pas later terug…

Een dirigent met het figuur van een bisschop hobo een lady…

met natte ogen verwonderd tussen beuken ze staan er voor mij…

vandaag doe ik niets vredig en zwijgzaam kijk ik zwaardlelies open…

de man bekijkt sip zijn omgeploegde tuintje de mol ziet het niet…

de escortlady ontvangt haar gast met open armen en benen…

er was ooit een stad zij stierf in het verlangen vereeuwigd te zijn…

Zonen vertrekken. Moeders slaan hun ogen toe. Keren zij ooit weer?…

het is de winter die me raakt, een koude speer die ik liefst wegwerp…

verlustiging blijkt uit hun vereeuwigde pracht zijn wij nu voyeurs?…

een bloot gegeven: in het donker durf ik echt wel mezelf te zijn…

Gisteren zong hij zijn lied verstomde vandaag nu uitgezongen…

tussen wit en zwart buigt in krampachtig gevecht de laatste strohalm…

De hemel kleurt groen hun gekwetter vult de lucht halsbandparkieten!…

Een duif zit zich te zonnen op een kale tak één februari…

Buiten is er zon maar binnen verse koffie noir de noir de noir…