kijk eens naar de maan die is er niet vanavond dus teleurgesteld…

klein paddestoeltje met je rode stippelhoed een kinderfeestje…

in de dageraad verschijnen silhouetten donker uit de nacht…

miezer en regen denk ik de zoveelste keer: altijd november…

Drie bogen één brug twee witte zwanen drijven in het spiegelglad…

och paddestoeltje totaal ondersteboven zo het spoor bijster…

mijn avondlicht brandt boven wolken een glansrijk weerkaatsend leven…

draag het kruis waardig oprechte schouders torsen naar hun vermogen kracht van binnenuit verbindt de moed om verder te gaan…

klein onderkruipsel laat slijmerig spoor achter waarheen het ook gaat…

de wind draagt het blad naar het kleurrijke tapijt het regent zachtjes…

de zee geeft haar hart kleine geschenkjes spoelen mijn verzilting weg…

Roodbont een hoofddoek in mooie blonde haren vrouw zoekt zeker boer…

een uitwaaiering gelijk engelenvleugels as in verstrooiing handen gevuld met afscheid geven zachte tranen mee…

ontrouw na de nacht met mij vind ik haar ’s morgens terug in morpheus armen…

regelmatig ruist de zee vandaag hun namen uit in schelpengruis…

Hoofd in de wierook vol ontroering over mens te vroeg heengegaan…

Een wintertuintje het stremt zich in de stilte tot 't laatste blad…

binnen lichtbanen kleurt grasgroen nog intenser mijn blik valt omlaag leeuweriken bewegen in hun hooglied naar de zon…

de bladeren weten niet dat ze daar liggen want ze denken nog aan vallen…

Rijp blinkt vol zon. Koud en dof hangt herfstloof neer; de ree smult ervan Statig en wit staat de berk, vol kale, grauwe bruidssluier.…