Verzonken daken worden door zon en bomen glansrijk omgeven.…

elke dag dat het regent zal ik dat schrijven het regent alweer…

krakers loeren op het karooschaliegas krakers van de shell Toelichting bij de haiku: Weer erger ik me aan het gedrag van de Shell. Ik las net een artikel van Harm Ede Botje in Vrij Nederland 41/42, het herfstnummer. Winstbeluste, roekeloze nemers van milieurisico’s zijn het. Horende doof. De enige taal die ze verstaan is economische taal. Ik…

Hoog zwanger van bloei gladiolen in een vaas lofzang op leven…

lichte beroering het gewicht van een vlinder laat haar sporen na…

lantarenpalen alweer zo heel vroeg donker zie ik ze branden…

kameraadschap speelt ouwe-jongens-krentenbrood woorden in de mond onderonsjes kruimelen hun boterzachte gevoel…

Een vuurdoorn vol zon: o, die glans van robijnen! Onovertroffen...…

bescherming voelen het spreidt ons luchtige bed warmer in liefde…

Gebonden wildsoep Uienringen met klapstuk Limoenenketting…

lui achterover onderga ik de drukte leven snelt voorbij heel mijn zekere gevoel ent zich op bestemmingen…

Dichten is verstomd Door het uitgesproken woord Leve de smartphone…

Schilder creëert z'n stilleven, tot de crisis hem dwingt te eten van zijn vrucht. * Berk beklopt z’n bast, draagt z’n zaden onbewust tot een takkenlast. * Uit de mest van een gevleugeld paard, vlecht het kind vrede in een ponystaart. * Tot lappenpop gesneden. met messen achter prikkeldraad, hoop…

In zoetlippigheid uit de mond van een secreet giftige woorden…

de blaadjes vallen en ik blijf maar opgewekt niet normaal toch?…

De ballon zakt neer; schapen rennen angstig weg, grazen dan weer knus.…

de bruidssluier ze heeft de puf niet meer voor nog een uitloop…

Wolken zijn diep zwart: de einder vol avondrood glanst des te sterker.…

mijn verrekijkers overzien de wereld wel zonder problemen…

verdovend voor het ongewende oor de stilte duizelingwekkend de zon op dit leeg geruimde land…